Дод маъшуқа ба ошиқи пайғом
داد معشوقه به عاشق پیغام
Ки кунад модари ту бо ман ҷанг
که کند مادر تو با من جنگ
Ҳар куҷо бинадам аз давр кунад
هر کجا بیندم از دور کند
Чеҳраи парчину ҷабини пари ожанг
چهره پُرچین و جبین پر آژَنگ
Бо нигоҳ ғазаб олуд занад
با نگاه غضب‌آلود زند
Бар дили нозуки ман тири хаданг
بر دل نازک من تیر خَدَنگ
Аз дар хонаи маро тард кунад
از در خانه مرا طرد کند
Ҳамчуи санг аз даҳани қлмоснг
همچو سنگ از دهن قَلماسنگ
Модари санги дилат то зиндаи сет
مادر سنگدلت تا زنده‌ست
Шаҳд дар коми ман ва туаст шрнг
شهد در کام من و توست شَرَنگ
Нашавам як дил ва як ранги ту ро
نشوم یک‌دل و یک‌رنگ تو را
То насозӣ дил ӯ аз хӯни ранг
تا نسازی دل او از خون رنگ
Гар ту хоҳӣ ба висолам барисӣ
گر تو خواهی به وصالم برسی
Бояд ин соъат , бехавфу диранг
باید این ساعت، بی‌خوف و دِرَنگ
Рӯйу синаи тангаши бадарӣ
رَوی و سینهٔ تنگش بدری
Дили буруни оре аз он синаи танг
دل برون آری از آن سینۀ تنگ
Гарму хунин ба маниши бози оре
گرم و خونین به مَنَش باز آری
То баради зи оинаи қалбами занг
تا برد ز آینهٔ قلبم زنگ
Ошиқ бе хиради ноҳинҷор
عاشق بی‌خرد ناهنجار
На бали он фосиқ беисмату нанг
نه بل آن فاسق بی‌عصمت و نَنگ
Ҳурмати модарӣ аз ёди бабрад
حرمت مادری از یاد ببرد
Хира аз бодау девонаи зи банг
خیره از باده و دیوانه ز بَنگ
Рафту модарро афканд ба хок
رفت و مادر را افکند به خاک
Сина бадаред ва дил оварад ба чанг
سینه بدْرید و دل آورد به چَنگ
Қасди сари манзил маъшӯқ намӯд
قصدِ سرمنزل معشوق نمود
Дили модар ба кафш чун норанг
دل مادر به کفش چون نارَنگ
Аз қазо хӯрд дам дар ба замин
از قضا خورد دم در به زمین
Ва андакӣ суда шуд ӯро орнг
و اندکی سوده شد او را آرَنگ
Ваон дили гарм ки ҷон дошт ҳануз
وان دل گرم که جان داشت هنوز
АўФтод аз кафи он бе фарҳанг
اوفتاد از کف آن بی‌فرهنگ
Аз замини боз чу бархест намӯд
از زمین باز چو برخاست نمود
Пай бардоштан он оҳанг
پی برداشتن آن آهنگ
Дид каз он дили оғишта ба хӯн
دید کز آن دل آغشته به خون
Ояд оҳистаи буруни ин оҳанг :
آید آهسته برون این آهنگ:
« оҳи даст писарам ёфт харош
«آه دست پسرم یافت خراش
Охи пой писарам хӯрд ба санг »
آخ پای پسرم خورد به سنگ»