Буд ба банди ту худованди ишқ

بود به بند تو خداوند عشق

Хости набарди гулӯяти банди ишқ

خواست نَبُرَّد گلویت بندِ عشق

Бош ки ҳоло ба ту ҳоле кунам

باش که حالا به تو حالی کنم

Диқи дили худ ба ту холӣ кунам

دِقِّ دل خود به تو خالی کنم

Сония эй чанд бар ӯ чашми баст

ثانیه‌ای چند بر او چشم بست

Барқӣ аз ин чашм ба он чашми ҷуст

برقی از این چشم به آن چشم جَست

Як дўсаҳи навбат ба Рахши дасти барад

یک دوسه نوبت به رُخَش دست برد

Гарчи назд бар рух ӯ дастбурд

گرچه نزد بر رُخِ او دستبرد

Кунад баннои дил ӯро зи бен

کند بِنایِ دلِ او را ز بُن

Кард ба ваии ишқи хўдонжксиўн

کرد به وی عشق خوداَنژِکسیُون

Бози ҷавони узр тарошӣ гирифт

باز جوان عذر تراشی گرفت

Роҳи табарӣ ва фаҳҳошӣ гирифт

راهِ تبّریّ و فحاشی گرفت

Гуфт ки эй духтарак бо ҷамол

گفت که ای دخترکِ با جمال

Таъбия дар нутқи ту саҳари ҳалол

تعبیه در نُطقِ تو سِحرِ حلال

Бо чаҳ забон аз ту тақозо кунам

با چه زبان از تو تقاضا کنم

Шари туро аз сари худ во кунам

شرِّ ترا از سرِ خود وا کنم

Гар ба яке бӯса тамомаст кор

گر به یکی بوسه تمام است کار

Ин лаби ман он лаби ту ҳон биор !

این لبِ من آن لبِ تو هان بیار!

Гар бикашади меҳри ту даст аз серум

گر بکَشَد مِهرِ تو دست از سرم

Ман сари таслим ба пеш оварам

من سرِ تسلیم به پیش آورم

Гар шӯй аз ман ба яке бӯсаи сайр

گر شوی از من به یکی بوسه سیر

Хез , алии аллоҳ , биё ва бигир

خیز، علی الله، بیا و بگیر

Ақл чу аз ишқ шунид ин сухан

عقل چو از عشق شنید این سخن

Гуфт ки : ё ҷои ту ё ҷои ман !

گفت که: یا جای تو یا جای من!

Ақлу муҳаббат баҳам овехтанд

عقل و محَبَّت بِهَم آویختند

Хӯни зи сару сӯрат ҳам рехтанд

خون ز سر و صورتِ هم ریختند

Чун ки камии хӯни зи сари ақли рехт

چون که کمی خون ز سر عقل ریخت

Ҷусти вази майдон муҳаббат гурехт

جَست وز میدان مَحَبّت گُریخت

Гуфт бирав он ту ва он ёри ту

گفت برو آن تو و آن یارِ تو

Он ба кафи ёри ту афсори ту

آن به کف یارِ تو افسارِ تو

Рӯ ки худо бар ту мададкори бод

رو که خدا بر تو مددکار باد

Ҳофизат аз ин зани бдкорбод

حافظت از این زنِ بدکارباد

Зуҳраи паии бӯса чу рухсат гирифт

زُهره پی بوسه چو رُخصَت گرفت

Бӯсаи худ аз сар фурсат гирифт

بوسۀ خود از سر فرصت گرفت

Ҳамчуи ҷавонӣ ки шубони гоҳи маст

همچو جوانی که شبان گاه مست

Кӯзаи оби хунаки орад ба даст

کوزۀ آبِ خنک آرد به دست

Ҷуст ва гирифт аз ақаб ӯро ба бар

جَست و گرفت از عقب او را به بر

Кард ду пои ҳалқа бар ӯ чун камар

کرد دو پا حلقه بر او چون کمر

Дод сарашро ба дили синаи ҷо

داد سرش را به دل سینه جا

Ба ба аз он муттакӣу муттако

به به از آن متّکی و متّکا

Даст ба зери занахаш ҷой дод

دست به زیر زنخش جای داد

Даст дигар бар сари дӯшаши ниҳод

دستِ دگر بر سرِ دُوشَش نهاد

Тори ду гесуаш кашӣдан гирифт

تارِ دو گیسوش کشیدن گرفت

Лаб ба лабаши ҳашт ва макидан гирифт

لب به لبش هِشت و مَکیدن گرفت

Зуҳраи яке бӯсаи зи лаълаши рабӯд

زُهره یکی بوسه ز لعلش رُبود

Бӯса магӯ оташ сӯзанда буд

بوسه مگو آتشِ سوزنده بود

Бӯсае аз ноф дар омад бурун

بوسه‌ای از ناف در آمد برون

Рафт дигар бора ба нофи андарун

رفت دگر باره به ناف اندرون

Ҳуши зи ҳам бардау мадҳуши ҳам

هوش ز هم برده و مدهوشِ هم

Ҳар ду фитоданд дар оғӯши ҳам

هر دو فُتادند در آغوش هم

Кӯҳ садо дод аз он бонги бӯс

کوه صَدا داد از آن بانگِ بوس

Навбатии ишқи фурӯи кӯфти кӯс

نوبتیِ عشق فرو کوفت کوس

Дод яке зон ду кабӯтари сағир

داد یکی زان دو کبوتر صغیر

Оҳ ки шуд кӯдаки мо бӯсаи гир !

آه که شد کودکِ ما بوسه گیر!

Он дгарӣ гуфт ки шодем шод

آن دگری گفت که شادیم شاد

Бӯсаи даҳу бӯсаи ситони шоди бод !

بوسه ده و بوسه ستان شاد باد!

Як ваҷаб аз шоха биҷустанд боз

یک وَجَب از شاخه بجستند باز

Бӯса ки рад шуд бинишастанд боз

بوسه که رد شد بنشستند باز

Худ зи шааф буд ки ин пар заданд

خود ز شَعَف بود که این پر زدند

ё зи асФи даст ба ҳам бар заданд ?

یا ز اَسَف دست به هم بر زدند؟

Гуфт бирав ! кори туро сохтам

گفت برو! کارِ تو را ساختم

Дар раҳи лоқидити андохтам

در رهِ لاقیدیت انداختم

Бор муҳаббат накашидӣ , бикаш !

بارِ مَحَبَّت نکشیدی، بکش!

Заҳмати ҳиҷрони нчшидӣ , бичиш !

زحمتِ هِجران نچشیدی، بچَش!

Чошнии васли зи даврӣ буд

چاشنیِ وصل ز دوری بُوَد

Мухтасарии ҳиҷри зарурӣ буд

مختصری هِجر ضَروری بُوَد

То схт ҳиҷр биёбӣ ҳаме

تا سَخَطِ هِجر بیابی همی

Бо дгарон сахт нтобӣ ҳаме

با دگران سخت نتابی همی

Зуҳра чу бинмуд ба гардуни суъӯд

زُهره چو بنمود به گردون صعود

Бози манӯчеҳр дар он нуқта буд

باز منوچهر در آن نقطه بود

Масти сифат суст шуд аъсоб ӯ

مست صفت سست شد اعصابِ او

Барад дар он ҳоли камии хоб ӯ

برد در آن حال کمی خوابِ او

Аз пас як лаҳзаи зи хамёза Эй

از پسِ یک لحظه ز خمیازه‌ای

Ҷусти зи ҷо бар сифати тоза Эй

جست ز جا بر صفتِ تازه‌ای

Чашми чўзони хоби гарон бар гушӯд

چشم چوزان خوابِ گران بر گشود

Ғайри манӯчеҳри шаби пеш буд

غیرِ منوچهرِ شبِ پیش بود

Дид камии кӯфтагӣ дар таниш

دید کمی کوفتگی در تنش

Лек нишотӣ ба дили равшанаш

لیک نَشاطی به دلِ روشنش

Гуфтӣ аз он олами тан дар шуда

گفتی از آن عالم تن در شده

Вориди як олами дигар шуда

وارد یک عالَم دیگر شده

Дар дил ӯ ҳаст нишот дигар

در دلِ او هست نَشاط دگر

Давр ва бар ӯст бисот дигар

دور و بر اوست بِساطِ دگر

Ҷумлаи аъзои таништар шуда

جملۀ اعضای تنش تر شده

Қолабаш аз қабл сабктар шуда

قالبش از قبل سَبُکتر شده

Лаҳзае ин гӯна таъориф дошт

لحظه‌ای این گونه تَعاریف داشت

Пас таниш осуду арақи вогзошт

پس تنش آسود و عرق واگذاشت

Чашм чу багушӯд дар он домана

چشم چو بِگشود در آن دامنه

Дид ки ҷотар буду бача на

دید که جا تر بود و بچّه نِه

Хост равад дид ки дил монеъ аст

خواست رود دید که دل مانع است

Пои ҳам албата ба дил тобеъ аст

پای هم البتّه به دل تابع است

Ишқи шикор аз дил ӯ салб шуд

عشقِ شکار از دلِ او سلب شد

Рафту шикори тапиш қалб шуд

رفت و شکارِ تپشِ قلب شد

Ҳеҷ намекунад аз он чашмаи дил

هیچ نمی کَند از آن چشمه دل

Ҷон ва дилаш гашта бидон муттасил

جان و دِلَش گشته بدان مُتّصِل

Ҳамчуи лӣимӣ ки сари сабза ҳо

همچو لئیمی که سرِ سبزه‌ها

Гум кунад ангуштарии пари баҳо

گُم کند انگشتریِ پر بَها

Гӯйӣ мондааст дар он ҷо ҳануз

گویی مانده است در آن جا هنوز

Чизакӣ аз зумра гетӣ фурӯз

چیزَکی از زُمرۀ گیتی فُروز

Бар рухи он сабзаи нилии фаррош

بر رُخِ آن سبزۀ نیلی فِراش

Рафта ва мондааст ба ҷои ҷои пош

رفته و مانده است به جا جای پاش

Аз асари по ки бар он ҳашта буд

از اثرِ پا که بر آن هِشته بود

Сабза чу ӯ доғ ба дил гашта буд

سبزه چو او داغ به دل گشته بود

намедиҳад аммо ба тариқии бадаш

می دهد امّا به طریقی بَدَش

Сабзаи хобидаи нишони қадаш

سبزۀ خوابیده نشانِ قَدَش

Гуфт кигар гирмши андари бағал

گفت که گر گیرمش اندر بَغَل

Нақши рухи сабзаи пазиради халал

نقشِ رخِ سبزه پذیرد خَلَل

Ин сарви ин сина ва ин рон ӯ

این سرو این سینه و این رانِ او

Ин асари пой дар афшон ӯ

این اثرِ پایِ دُر افشانِ او

Гар бизанам бӯса бар он ҷои пой

گر بزنم بوسه بر آن جایِ پای

Сабза хобида биҷунбад зи ҷой

سبزۀ خوابیده بجنبد ز جای

Ҳайф буд даст бар ин сабзаи суд

حیف بُوَد دست بر این سبزه سود

Ба ки бимонад ба ҳамон сон ки буд

به که بمانَد به همان سان که بود

Ин гиреҳ онаст ки ӯ баста аст

این گره آن است که او بسته است

Бар гиреҳ ӯ натавон баради даст

بر گِرِهِ او نتوان بُرد دست

Баста ӯро ба чаҳ дил во кунам

بستۀ او را به چه دل وا کنم

Ба ки бар ин сабза тамошо кунам

به که بر این سبزه تماشا کنم

Оҳ чаҳ ғарқоб маҳибӣаст ишқ !

آه چه غرقابِ مَهیبی است عشق!

Мӯҳликаи пари з наҳифӣаст ишқ

مهلکۀ پر ز نَهیبی است عشق

Ғамзаи хубони дили олами шикаст !

غمزۀ خوبان دلِ عالَم شکست!

Шер диласт он ки аз ин ғамза раст

شیر دل است آن که از این غمزه رَست