Қавоми ассалтана ба пешкори дохилии худ мирзои қосим хон гуяд :
قوام السلطنه به پیشکار داخلی خود میرزا قاسم خان گوید:
Як ду рӯзаст дигар даст ба корӣ назанӣ
یک دو روزست دگر دست به کاری نزنی
Лира Эй мераҳ эй аз гӯша канорӣ назанӣ
لیره‌ای میره‌ای از گوشه کناری نزنی
Дашт ва фатҳӣ накунӣ дахл ва қиморӣ назанӣ
دشت و فتحی نکُنی دخل و قماری نزنی
Нарӯй морху дуздӣа шикорӣ назанӣ
نروی مارُخ و دزدیه شکاری نزنی
Чаҳ шунидӣ ки бадингуна ҳаросон шуда Эй
چه شنیدی که بدینگونه هراسان شده‌ای
Магари ошуфтаи авзоъи хуросон шуда Эй
مگر آشفتهٔ اوضاع خراسان شده‌ای
Ин ватан моя нангаст пай дахлат бош
این وطن مایهٔ ننگست پی دخلت باش
Ҳар чаҳ гӯйанд ҷФнгсти пай дахлат бош
هر چه گویند جفنگست پی دخلت باش
Шаҳри мо шаҳр фарангаст пай дахлат бош
شهر ما شهر فرنگست پی دخلت باش
Пои ин қофила лангаст пай дахлат бош
پای این قافله لنگست پی دخلت باش
Даст ва по кун ки хариди чамадон бояд кард
دست و پا کن که خرید چمدان باید کرد
Фикри колискаи роҳи Ҳамадон бояд кард
فکر کالسکۀ راه همدان باید کرد
Пешкор ҷавоб гуяд :
پیشکار جواب گوید:
Дам мазан қофия тангаст биё то биравем
دم مزن قافیه تنگست بیا تا برویم
Клнл бар сар ҷангаст биё то биравем
کُلُنِل بر سر جنگست بیا تا برویم
На дигар ҷой дирангаст биё то биравем
نه دگر جای درنگست بیا تا برویم
Қиссаи тӯб ва туфангаст биё то биравем
قصّهٔ توپ و تفنگست بیا تا برویم
Ҳар чаҳ аз мардуми бечораи гирифтем бас аст
هر چه از مردم بیچاره گرفتیم بس است
Беш аз ин фикри мадохил шудан мо ҳавас аст
بیش از این فکر مداخل شدن ما هوس است
Қавом ассалтана гуяд :
قوام السلطنه گوید:
Вел магӯ , гӯш ба гуфтори ту нодон надаҳум
ول مگو، گوش به گفتار تو نادان ندهم
Ман саломӣу садаро зи каф осон надаҳум
من سلامیّ و سِدِه را ز کف آسان ندهم
Ман ба жондорм агар ҷон бидиҳам нон надаҳум
من به ژاندارم اگر جان بدهم نان ندهم
Асбу асбоб ба жондорм хуросон надаҳум
اسب و اسباب به ژاندارم خراسان ندهم
Зинда бошам ману колискаи ман забт шавад
زنده باشم من و کالسکۀ من ضبط شود
Май занам то ҳамаи ҷогар ҳамаи ҷо хабт шавад
می زنم تا همه جا گر همه جا خَبط شود
Сӣ ва шаш асби гиронмояи зи ман клнл зад
سی و شش اسبِ گرانمایه ز من کُلنِل زد
Сӣ ва шаш доғ барафрӯхтаам бар дил зад
سی و شش داغِ برافروخته ام بر دل زد
Бар ҷироҳоти ман аз бенамакӣ филфил зад
بر جِراحاتِ من از بی نمکی فلفل زد
Пок бар равзанаи дахли хуросон гул зад
پاک بر روزنۀ دَخلِ خراسان گِل زد
Бо чунин ҳодисагар ман наситезам чаҳ кунам
با چنین حادثه گر من نستیزم چه کنم
Хӯни сартосари ин малик наризам чаҳ кунам
خونِ سرتاسر این مُلک نریزم چه کنم
Ту мапиндор ки на шоҳ ва на лашкар боқӣаст
تو مپندار که نه شاه و نه لشکر باقیست
На дигар рӯҳу рамақ дар тан кишвар боқӣаст
نه دگر روح و رمق در تن کشور باقیست
То дўср карда ба санагон ва ба лангар боқӣаст
تا دوسر کرده به سَنگان و به لنگر باقیست
Оқили осӯда буд то ба ҷаҳон хар боқӣаст
عاقل آسوده بُوَد تا به جهان خر باقیست
намекунам ҳукму ҳамаи ҳукми маро гӯш кунед
می کنم حُکم و همه حکم مرا گوش کنید
Вази шаафи маслиҳати хеш фаромӯш кунед
وز شعف مصلحت خویش فراموش کنید
Ман ба ҳар ҳила буд мақсади худ соф кунам
من به هر حیله بُوَد مقصد خود صاف کنم
Ба хавонини хуросони ду тилигроф кунам
به خوانینِ خراسان دو تلگراف کنم
Ваъда аз ҷониби шаҳи рутба ва алтоф кунам
وعده از جانب شَه رتبه و الطاف کنم
Дасти хаттии ду се бар Қойин ва бар хоф кунам
دست خطی دو سه بر قاین و بر خواف کنم
Ҳамаи девони сифати қувваи худ ҷамъ кунанд
همه دیوان صفت قوهٔ خود جمع کنند
Риши жондормирӣу решаи худ қамъ кунанд
ریشِ ژاندارمری و ریشۀ خود قَمع کنند
Як нафари дӯсти доно дар он маҷлис бӯда мегуяд :
یک نفر دوست دانا در آن مجلس بوده می گوید:
Гӯш кун ақли ман аз хаст ту бештараст
گوش کن عقلِ من از خِسَّت تو بیشترست
ӣнқадар ҷӯш мазан ҷӯш задан бе самараст
اینقدر جوش مزن جوش زدن بی ثمرست
Шкрллаҳ ки туро дар ҳамаи ҷои сим ва зараст
شُکرللّه که ترا در همه جا سیم و زرست
Ҷон ки боқӣаст зарарҳои дигар мухтасараст
جان که باقیست ضررهایِ دگر مختصرست
Хез ва ҳар ҷои Фрнгстони хоҳӣ ки бирав
خیز و هر جایِ فرنگستان خواهی که برو
Беш азин боиси хӯни рехтан халқ машав
بیش ازین باعثِ خون ریختنِ خلق مشو
Оташи фитнаи з ҳар гӯша барафрӯхта шуд
آتش فتنه ز هر گوشه برافروخته شد
Хирман ҳастӣ мискину ғанӣ сӯхта шуд
خَرمن هستیِ مسکین و غنی سوخته شد
Ҳар қадари пӯл ки май хостӣ андӯхта шуд
هر قدر پول که می خواستی اندوخته شد
Порагиҳои хуросони ту ҳам дӯхта шуд
پارگی‌هایِ خراسان تو هم دوخته شد
Беш азин сарфаи азин малик парешон набарӣ
بیش ازین صرفه ازین مُلک پریشان نَبَری
Ғайри бади номии ошӯб хуросон набарӣ
غیر بد نامیِ آشوب خراسان نبری
Мшори алмалик ки ба маҷлиси ворид ва аз қазияи мустаҳзар шуда мегуяд :
مشار الملک که به مجلس وارد و از قضیه مستحضر شده می گوید:
Имшаби авқоти шарифи ту чаро хандон нест
امشب اوقات شریف تو چرا خندان نیست
Ростаст инки зарари боби дил инсон нест
راستست اینکه ضرر بابِ دلِ انسان نیست
Лек ин мояи зарарро азимат чандон нест
لیک این مایه ضرر را عظمت چندان نیست
Вази саломӣу садаи сарфи назар осон нест
وز سلامی و سِده صرف نظر آسان نیست
Ки ба куштани бидиҳии хайли мусулмонон ро
که به کُشتن بدهی خیلِ مسلمانان را
Душман хеш кунӣ қотибаи Эрон ро
دشمن خویش کنی قاطبه ایران را
Вонгаҳе кист ки фармони туро гӯш кунад
وانگهی کیست که فرمان ترا گوش کند
Аз барои дили ту ҷоми бало нӯш кунад
از برای دلِ تو جامِ بلا نوش کند
Кист он хар ки мари ин нукта фаромӯш кунад
کیست آن خَر که مر این نکته فراموش کند
Зану фарзанд ба роҳи ту сияҳ пӯш кунад
زن و فرزند به راهِ تو سیَه پوش کند
Ки наҷангида ва нанишонда фурӯи кӣнаи ту
که نجنگیده و ننشانده فرو کینهٔ تو
Ногаҳон сар бирасад давраи кабинаи ту
ناگهان سر بِرِسَد دورهٔ کابینهٔ تو
Дар ман аз тақвияти кори ту кӯтоҳӣ нест
در من از تقویتِ کارِ تو کوتاهی نیست
Лек аз ин бештарами қувва ӣ ҳамроҳӣ нест
لیک از این بیشترم قوّه ی همراهی نیست
Шоҳро низ аз аъмоли ту огоҳӣ нест
شاه را نیز از اعمالِ تو آگاهی نیست
Дар ман он қадри хиёнат ки ту мехоҳӣ нест
در من آنقدر خیانت که تو می خواهی نیست
Лек то чанд тавон масъаларо пинҳон кард ?
لیک تا چند توان مسأله را پنهان کرد؟
Шоҳро ғофил ва як ноҳияро вайрон кард ?
شاه را غافل و یک ناحیه را ویران کرد؟
Бикун он кор ки кардаст вусуқи аддавла
بکن آن کار که کَردَست وثوق الدوله
На дигар каҷ шавад аз баҳри ватан на чўлаҳ
نه دگر کج شود از بهر وطن نه چَوله
Волс май рақсад бо модмўозли жокўлаҳ
والس می رقصد با مادموازل ژاکوله
Дар ҳотели мақъади худ пок кунад бо ҳавла
در هتل مقعد خود پاک کند با هوله
Бардаи пӯлӣ ва кунун бо дили хуш харҷ кунад
برده پولی و کنون با دل خوش خرج کند
Муттасил қр диҳад ва фар занад ва фараҷ кунад
متّصل قِر دِهَد و فِر زَنَد و فرج کند
Ҳолеаи вақт фаранг аст биҷунбон тана ро
حالیه وقت فرنگ است بجنبان تنه را
Бо худат низ бабри мътмдолслтнаҳ ро
با خودت نیز ببر مُعتمدالسّلطنه را
Нест дар хориҷи лиззати сафари иктнаҳ ро
نیست در خارج لذّت سفر یکتنه را
Аз тани молия малик бикун ин кана ро
از تنِ مالیۀ مُلک بِکَن این کَنِه را
Бигзор оташи афрӯхта хомӯш шавад
بگذار آتش افروخته خاموش شود
Зарари асбу сада низ фаромӯш шавад
ضرَرِ اسب و سِدهِ نیز فراموش شود