Бифармуд пас то сипаҳро бихонад

بفرمود پس تا سپه را بخواند

Ки андари ҷазира саворӣ намонад

که اندر جزیره سواری نماند

Ҳаме лашкарӣ омадаш бист рӯз

همی لشکری آمدش بیست روز

Саворони гарданкаши ниўсўз

سواران گردنکش نیوسوز

Бифармуд каз шҳрёи устувор

بفرمود کز شهریا استوار

Ба шаҳр бсило кашиданд бор

به شهر بسیلا کشیدند بار

Сипаҳ арз кард ӯ се панҷаи ҳазор

سپه عرض کرد او سه پنجه هزار

Гзиаҳи далерони ханҷари гузор

گزیده دلیران خنجرگزار

Сари моҳ чун мардум анбӯҳ шуд

سرِ ماه چون مردم انبوه شد

Сипаҳ барграфту сӯй кӯҳ шуд

سپه برگرفت و سوی کوه شد

Саропарда зад пеши душман ба дашт

سراپرده زد پیش دشمن به دشت

зи душман касе пеш эшон наҷуст

ز دشمن کسی پیش ایشان نجست

На бар кӯҳи роҳ ва на ҷанг ва на ҷӯш

نه بر کوه راه و نه جنگ و نه جوش

Дижами гашт ва пайғом кард ӯ ба кӯш

دژم گشت و پیغام کرد او به کوش

Ки пайвастани дӯстӣ бо бидон

که پیوستن دوستی با بدان

Набошад писандида ӣ бхрдон

نباشد پسندیدهٔ بخردان

Кро бо бидон ошноӣ буд

کرا با بدان آشنایی بود

Бадиро аз ӯ кӣ ҷудоӣ буд

بدی را از او کی جدایی بود؟

Намӯдани туро он ҳамаи банду ранг

نمودن تو را آن همه بند و رنگ

Аз он буд кории бсило ба чанг

از آن بود کآری بسیلا به چنگ

Баромади барӣни солиёни се ҳазор

برآمد براین سالیان سه هزار

Ки ҳаст аз ниёгонами ин ёдгор

که هست از نیاگانم این یادگار

Басои шаҳрёро ки дар чин нишаст

بسا شهریارا که در چین نشست

Ба мо бар касеро набӯдаи сети даст

به ما بر کسی را نبوده‌ست دست

Туро ҳам набошад чаҳ бинии ту ранҷ

تو را هم نباشد چه بینی تو رنج

Пароганда кардан ба беҳудаи ганҷ

پراگنده کردن به بیهوده گنج

Ту бо он ки пурвирд ва кардат бузург

تو با آن که پرورد و کردت بزرگ

Чаҳ бад кардӣ эй биўФои сутург

چه بد کردی ای بیوفای سترگ

Чаҳ мояи зи ту ранҷ дид отбин

چه مایه ز تو رنج دید آتبین

Ки оромгоҳаш набад бар замин

که آرامگاهش نبد بر زمین

Бидон сони зи дасти ту бечора шуд

بدان سان ز دست تو بیچاره شد

Ки андари ҷаҳони хор ва овора шуд

که اندر جهان خوار و آواره شد

Ки умед дорад пас аз ту вафо

که امّید دارد پس از تو وفا

Ки хуят бадасту сириштати ҷафо

که خویت بد است و سرشتت جفا

Ман огоҳ будам зи кирдори ту

من آگاه بودم ز کردار تو

Взони зишти ворунаи дидори ту

وزآن زشت وارونه دیدار تو

Нигар то чаҳ гуяд сухангӯии ма

نگر تا چه گوید سخنگوی مه

Ки мрзштро аз ҳама рӯй ба

که مر زشت را از همه روی به

Ки омехт бо деви пайванду меҳр ?

که آمیخت با دیو، پیوند و مهر؟

Киро дӯстӣ буд бо деви чеҳр ?

که را دوستی بود با دیوچهر؟

Валикин накарданд моро яла

ولیکن نکردند ما را یله

Чу худ кардаам бо ки гӯям гила ?

چو خود کرده‌ام با که گویم گله؟

Фиристода омад сӯии теғи кӯҳ

فرستاده آمد سوی تیغ کوه

Бигуфт ин суханҳо ба пеши гуруҳ

بگفت این سخن‌ها به پیش گروه

Бадв гуфт он бихрдро бигӯӣ

بدو گفت آن بیخرد را بگوی

Ки бар роҳи бедод ва кажӣ мапуӣ

که بر راه بیداد و کژّی مپوی

зи мо ҳаркии дили дӯстии ҷуст , ёфт

ز ما هرکه دل دوستی جست، یافت

Кашидем кин ,гар сӯии кини шитофт

کشیدیم کین، گر سوی کین شتافت

Ту бо мо на пайванди ҷустӣ на меҳр

تو با ما نه پیوند جُستی نه مهر

Бар эрониён доштӣ меҳру чеҳр

بر ایرانیان داشتی مهر و چهر

Чаҳ пиндоштии кони ҷафоҳои ту

چه پنداشتی کآن جفاهای تو

Шудаи рост бо душманони рои ту

شده راست با دشمنان رای تو

Ҳамаи ҷой додан ба наздики хеш

همه جای دادن به نزدیک خویش

Ниҳода ба пешаши ҳама кам ва беш

نهاده به پیشش همه کمّ و بیش

Ҳамон ёварӣ додан ӯро ба ганҷ

همان یاوری دادن او را به گنج

Ба созу силеҳ ва ба мардони ранҷ

به ساز و سلیح و به مردان رنج

Каз он сон биёмад таба кард чин

کز آنسان بیامد تبه کرد چین

зи бедоду ранҷӣ ки дид он замин

ز بیداد و رنجی که دید آن زمین

Маро гуфтӣ он кини зи дил давр шуд

مرا گفتی آن کین ز دل دور شد

Дилами сӯии пайванд тиҳўр шуд

دلم سوی پیوند طیهور شد

з ту кунад шуд бе гумони шасти ман

ز تو کُند شد بی‌گمان شست من

Ту ӯро рҳонидӣ аз дасти ман

تو او را رهانیدی از دست من

Вагар на зи бен бехи ҷамшедён

وگر نه ز بن بیخ جمشیدیان

Бидидӣ ки чун кндмии зини миён

بدیدی که چون کندمی زین میان

Чу бо ту ба пайванд бархестам

چو با تو به پیوند برخاستم

зи ту духтарии нӯши лаби хостам

ز تو دختری نوش‌لب خواستم

Нҷстии ту пайванд бо чун манӣ

نجُستی تو پیوند با چون منی

Бидон ронда додӣ ту симини танӣ

بدان رانده دادی تو سیمین تنی

Ба ҷон кӯшу якборагӣ сахт кӯш

به جان کوش و یکبارگی سخت کوش

Ки зинҳор ҳаргиз наёбӣ з кӯш

که زنهار هرگز نیابی ز کوش

Чу дар рӯй ту теғ ларзон кунам

چو در روی تو تیغ لرزان کنم

Чунон дон ки бо ту бтар зон кунам

چنان دان که با تو بتر زآن کنم

Ки бо шоҳи Мочӣн , бҳк карда ам

که با شاه ماچین، بهک کرده‌ام

Дамор аз рӯонаш бароварда ам

دمار از روانش برآورده‌ام

Ту андоза аз ваии нбрдоштӣ

تو اندازه از وی نبرداشتی

Ки моро чунин хори бгзоштӣ

که ما را چنین خوار بگذاشتی

Бад-ӣни кӯҳи нозайдӣу ҷои сахт

بدین کوه نازیدی و جای سخت

Ндонӣ ки чун рӯй бартофт бахт

ندانی که چون روی برتافت بخت

зи парвози гардуни дароварди уқоб

ز پرواز گردون درآرد عقاب

Вагар бар шавад бартар аз офтоб

وگر بر شود برتر از آفتاب

Ниёгонатро ва туро саркашӣ

نیاگانت را و تو را سرکشی

Аз ин гӯна бӯда сети чандон кашӣ

از این گونه بوده‌ست چندان کشی

На аз жарфӣ кӯҳ бӯда сету ҷой

نه از ژرفی کوه بوده‌ست و جای

Ки шоҳони чинро набӯдаи сети рой

که شاهان چین را نبوده‌ست رای

Аз эшон ҷуз аз ком ва ромиш набӯд

از ایشان جز از کام و رامش نبود

Касеро чунон рой ва дониш набӯд

کسی را چنان رای و دانش نبود

Ки ин кӯҳ низ аз шумо бстдӣ

که این کوه نیز از شما بستدی

Ҳамаи подшоҳии баҳам бар задӣ

همه پادشاهی به هم بر زدی

Кунун карт афтод бо марди мард

کنون کارت افتاد با مرد مرد

БиФшори пой ва аз ин бармагард

بیفشار پای و از این برمگرد

Аз ин сон чу посух ба тиҳўр шуд

از این سان چو پاسخ به طیهور شد

Барошуфт ва аз хашм ранҷур шуд

برآشفت و از خشم رنجور شد

Сипаҳро бифармуд ва худ барнишаст

سپه را بفرمود و خود برنشست

Сӯии найзау теғи бурданди даст

سوی نیزه و تیغ بردند دست

Бинолед ноӣ ва буғурред кӯс

بنالید نای و بغرّید کوس

зи гирди сипаҳи кӯҳи гашти обнӯс

ز گرد سپه کوه گشت آبنوس

Аз оҳани ҳавои ранг дигар гирифт

از آهن هوا رنگ دیگر گرفت

Ҳамаи домани кӯҳ лашкар гирифт

همه دامن کوه لشکر گرفت

Наомад кас аз кӯҳёни ҳам набард

نیامد کس از کوهیان هم نبرد

На аз чинёни сарварӣ разм кард

نه از چینیان سروری رزم کرد

Саворӣ хурӯшед к-эии деви чеҳр

سواری خروشید کای دیوچهر

Ба разм омадӣ гар шудӣ бар сипеҳр

به رزم آمدی گر شدی بر سپهر

Бсилои бад-ӣн сон наёяд ба даст

بسیلا بدین سان نیاید به دست

Ҳаме то бар ин кӯҳ дорӣ нишаст

همی تا بر این کوه داری نشست

Ба зери ойу мардӣу разми озмоӣ

به زیر آی و مردی و رزم آزمای

Агар дорӣ аз пеши шамшери пой

اگر داری از پیش شمشیر پای

Мар ӯро чунин омад аз теғи кӯҳ

مر او را چنین آمد از تیغ کوه

Ки аз кӯҳи моро наомад сутӯҳ

که از کوه ما را نیامد ستوه

Шуморо шитобаст ва моро диранг

شما را شتاب است و ما را درنگ

Чу ҳангом ҷанг ояд ореми ҷанг

چو هنگام جنگ آید آریم جنگ

Ҳамаи сола эдар нахоҳем буд

همه ساله ایدر نخواهیم بود

Валикин дирангаст аз ин кори суд

ولیکن درنگ است از این کار سود

Ба корондри оҳистагӣ беҳтар аст

به کار اندر آهستگی بهتر است

Шитоб аз раҳи дев бадгавҳар аст

شتاب از ره دیو بدگوهر است

Шитоб аз бунаи ҳеҷ дигари мҷўӣ

شتاب از بنه هیچ دیگر مجوی

Ки бозат пушаймонӣ ояд ба рӯй

که بازت پشیمانی آید به روی

Чунин гуфт пайғамбари раҳнамоӣ

چنین گفت پیغمبر رهنمای

зи девони шитобу диранг аз худоӣ

ز دیوان شتاب و درنگ از خدای

Сипаҳ чун чунин ёфт посух з кӯш

سپه چون چنین یافت پاسخ ز کوش

Фурӯд омад ва кам шуд он ҷангу ҷӯш

فرود آمد و کم شد آن جنگ و جوش

Барӣн ҳар ду лашкари баромади се моҳ

براین هر دو لشکر برآمد سه ماه

Нашуд кӯдакии зони миёнаи табоҳ

نشد کودکی زآن میانه تباه

Сипоҳи бсило чу дарё ба ҷӯш

سپاه بسیلا چو دریا به جوش

Сипаҳро сӯй зарам нагузошт кӯш

سپه را سوی رزم نگذاشت کوش

Сипоҳ омад аз чини ҳамеи рӯзу шаб

سپاه آمد از چین همی روز و شب

Миёни баста ва баргушода ду лаб

میان بسته و برگشاده دو لب

Фароз омадаш марди шашсад ҳазор

فراز آمدش مرد ششصد هزار

Ҳама бо силеҳ аз дар корзор

همه با سلیح از درِ کارزار

Ҳамаи сохтаи мивау хӯрданӣ

همه ساخته میوه و خوردنی

Биоварад чизе ки оварданӣ

بیاورد چیزی که آوردنی