Ба нӯк чунин гуфт Форк ки ман

به نوک چنین گفت فارک که من

Чаро ранҷа дорам ҳамеи хештан

چرا رنجه دارم همی خویشتن

Маро подшоҳӣ нахоҳад расед

مرا پادشاهی نخواهد رسید

зи душман чаро бим бояд кашид

ز دشمن چرا بیم باید کشید

Чаро ҷойгоҳӣ набошам ниҳон

چرا جایگاهی نباشم نهان

Нагирам яке гӯшае аз ҷаҳон ?

نگیرم یکی گوشه‌ای از جهان؟

Ҳамаи дардро моя бимасту бас

همه درد را مایه بیم است و بس

Бидон бими бтар надидаи сети кас

بدان بیم بتّر ندیده‌ست کس

Ҳамаи дардҳо тани гудозади нижанд

همه دردها تن گدازد نژند

Магари бими корди равонро газанд

مگر بیم کآرد روان را گزند

Ба ҷое шавам кам наёбанд низ

به جایی شوم کِم نیابند نیز

Ки ҷони хуштар аз подшоҳӣу чиз

که جان خوشتر از پادشاهی و چیز

Дижами гашти нўнки зи гуфтори ӯй

دژم گشت نونک ز گفتار اوی

Бадв гуфт к-эии шоҳи озодаи хуй

بدو گفت کای شاه آزاده خوی

Нахоҳам ки ронӣ аз ин дар сухан

نخواهم که رانی از این در سخن

Чаро ҷусти хоҳии ҷудои зи ман ?

چرا جُست خواهی جدایی ز من؟

Ҳамеи доғ дигар наҳй бар дилам

همی داغ دیگر نهی بر دلم

зи ман бугсалӣ , ман зи ҷони бугсалам

ز من بگسلی، من ز جان بگسلم

Гар аз ман замонии ту гардии ниҳон

گر از من زمانی تو گردی نهان

Ҷуз аз ту ки бошад маро дар ҷаҳон ?

جز از تو که باشد مرا در جهان؟

Вагар зи осмонии даройади газанд

وگر ز آسمانی درآید گزند

Чаҳ эдар , чаҳ бар теғи кӯҳи баланд

چه ایدر، چه بر تیغ کوه بلند

На бинӣ ҳамоно зи яздони гурез

نه بینی همانا ز یزدان گریز

На бо чархи гардони туоне ситез

نه با چرخ گردان توانی ستیز

Фаровон бигуфт ва бинолед сахт

فراوان بگفت و بنالید سخت

Бадв нанигараст ва бар орост рахт

بدو ننگرست و بر آراست رخت

Раҳи рӯми бардошт ва шуд то ба рӯм

ره روم برداشت و شد تا به روم

Ниҳон шуд з кӯшу з заҳҳок шавам

نهان شد ز کوش و ز ضحّاک شوم

Биёмухт парҳези фарзанд ро

بیاموخت پرهیز فرزند را

Ҳамон дӯда ӣ хешу пайванд ро

همان دودهٔ خویش و پیوند را

Бадишон чунин гуфт к-эии мардумон

بدیشان چنین گفت کای مردمان

Сар оварад яздон ба мо бар ғамон

سر آورد یزدان به ما بر غمان

Ба бегонаи шаҳри эминӣу сипанҷ

به بیگانه شهر ایمنی و سپنج

Ба аз подшоҳӣ ки бо биму ганҷ

به از پادشاهی که با بیم و گنج

Ббошиди шодони дил ва тундараст

بباشید شادان دل و تندرست

Мадоред панди марои хору суст

مدارید پند مرا خوار و سست

магӯӣед касро ки мо худ ки ем

مگویید کس را که ما خود که‌ایم

Бад-ӣни марзу кишвари зи баҳр чаҳ ем

بدین مرز و کشور ز بهر چه‌ایم

Ба яздони парастии ҳамеи рӯзгор

به یزدان پرستی همی روزگار

Басари барад бояд ки инаст кор

به سر برد باید که این است کار

Ҷаҳон чунгузорӣ , ҳаме бугзарад

جهان چون گذاری، همی بگذرد

Хиради давр аз он кас ки анда хӯрд

خرد دور از آن کس که انده خورد

Крои орзӯи ҷуфту пайванди гашт

کرا آرزو جفت و پیوند گشت

Ба ғам хӯрдани ҷуфт , хурсанд гашт

به غم خوردن جفت، خرسند گشت

Чу фарзанд омад , набояд ки беш

چو فرزند آمد، نباید که بیش

Бигардад ба пиромни ҷуфти хеш

بگردد به پیرامن جفت خویش

Ба дониши баради ранҷи беҳтар ки оз

به دانش برد رنج بهتر که آز

Нагирадаш андозаи андари ниёз

نگیردش اندازه اندر نیاز

Агар бар ҷаҳон пишдстӣ кунад

اگر بر جهان پیشدستی کند

Нўрздш , эзад ҳрстӣ кунад

نورزدش، ایزد‌ هرستی کند

Аз он ба ки бФрибд ӯро ҷаҳон

از آن به که بفریبد او را جهان

Вази он пас кунад зери хокаши ниҳон

وز آن پس کند زیر خاکش نهان

На эдар буд ҷовдонаи биҷой

نه ایدر بود جاودانه بجای

На зи он сар диҳандаш биҳишти худоӣ

نه ز آن سر دهندش بهشت خدای

Шабу рӯз аз ин сон ҳаме дод панд

شب و روز از این‌سان همی داد پند

Чунин то баромад бар ин сол чанд

چنین تا برآمد بر این سال چند

зи гетӣ бурун рафт шоҳи ҷаҳон

ز گیتی برون رفت شاه جهان

Пароганда шуд тухмаши андари ҷаҳон

پراگنده شد تخمش اندر جهان

Ман аз тухм ӯем бар ин кӯҳсор

من از تخم اویم بر این کوهسار

Чаҳ беҳтари зи хурсандӣ эй шаҳриёр

چه بهتر ز خرسندی ای شهریار

Фаридуни фаррухи ниёӣ ман аст

فریدون فرّخ نیای من است

Кунун сангу хошоки ҷой ман аст

کنون سنگ و خاشاک جای من است

Бидон сари маро ба писандади худоӣ

بدان سر مرا به پسندد خدای

зи шоҳон ки бар тахт доранд ҷой

ز شاهان که بر تخت دارند جای

Ки сад сол ва ҳаштод соласт беш

که صد سال و هشتاد سال است بیش

Ки ман даври гаштами зи хуишони хеш

که من دور گشتم ز خویشان خویش

зи рӯми омадам то ба марзи Яман

ز روم آمدم تا به مرز یمن

Бад-ӣни сон ки бинии ту бе анҷуман

بدین سان که بینی تو بی‌انجمن

Вази он ҷо кашидам бад-ӣни кӯҳсор

وز آن جا کشیدم بدین کوهسار

Баровардам ин хона аз санги хор

برآوردم این خانه از سنگ خار

Ҳаме то бабор омад ин нави дарахт

همی تا به بار آمد این نو درخت

Маро аз хӯриши сахте буд сахт

مرا از خورش سختی‌ای بود سخت

Парастиши бадии пеша ӣ ман ба рӯз

پرستش بُدی پیشهٔ من به روز

Чу пинҳон шудӣ ҳўр гетӣ фурӯз

چو پنهان شدی هور گیتی فروز

Гё буду бехи гё хӯрданам

گیا بود و بیخ گیا خوردنم

Вази он ҳар замони сусти гаштии танам

وز آن هر زمان سست گشتی تنم

Кунун чун баровар шуд ин миваи дор

کنون چون برآور شد این میوه دار

Хӯриш дод аз ӯ мари марои кирдигор

خورش داد از او مر مرا کردگار

Сипосами зи яздон ки ӯ дод роҳ

سپاسم ز یزدان که او داد راه

Ҳамӯ дорадам шаҳрёро , нигоҳ

هم او داردم شهریارا، نگاه

Бихӯраданд аз он миваи шоҳу сарон

بخوردند از آن میوه شاه و سران

Сикандар ҳаме гуфт бо дигарон

سکندر همی گفت با دیگران

Ҳамоно ки ин худ на миваи сети хушк

همانا که این خود نه میوه‌ست خشک

Ки таъм шукр дораду буии машк

که طعم شکر دارد و بوی مشک