Ман чу булбули нолаҳои субҳгоҳӣ ме кунам

من چو بلبل ناله‌های صبحگاهی می‌کنم

Вази сиришки дида аз гул узрхоҳӣ ме кунам

وز سرشک دیده از گل عذرخواهی می‌کنم

Аз хаёли моҳи рӯяти длброи доне ки ман

از خیال ماه رویت دلبرا دانی که من

Ғўс дар дарёии меҳрати ҳамчу моҳӣ ме кунам

غوص در دریای مهرت همچو ماهی می‌کنم

Гарчи аз бори гунаҳ дар баҳри ғами мстғрғм

گرچه از بار گنه در بحر غم مستغرقم

Лекин эй дили такя бар лутф илоҳӣ ме кунам

لیکن ای دل تکیه بر لطف الهی می‌کنم

Субҳгоҳон чун ба даргоҳаш кунам арзи гуноҳ

صبحگاهان چون به درگاهش کنم عرض گناه

Рӯй худ гулгуни зи ашку чеҳра коҳӣ ме кунам

روی خود گلگون ز اشک و چهره کاهی می‌کنم

Гарчи дарвешам ба кунҷи офият аз ганҷи фақр

گرچه درویشم به کنج عافیت از گنج فقر

Бар сари тахти қаноат подшоҳӣ ме кунам

بر سر تخت قناعت پادشاهی می‌کنم

Узри бадбахтӣ чаҳ хоҳам бе такаллуфи муҷрим

عذر بدبختی چه خواهم بی‌تکلّف مجرمم

Зонкаҳ дар роҳи вафо берасм ва роҳӣ ме кунам

زآنکه در راه وفا بی‌رسم و راهی می‌کنم

Бе нёзои байни ниёзамроу узрам дарпазир

بی‌نیازا بین نیازم را و عذرم درپذیر

Чун дар ин ҳазрати дуоӣ субҳгоҳӣ ме кунам

چون در این حضرت دعای صبحگاهی می‌کنم

Шарҳ дардӣ менивисам мутлақ аз хӯни ҷигар

شرح دردی می‌نویسم مطلق از خون جگر

Гарчи калакамро зи дида дар сиёҳӣ ме кунам

گرچه کلکم را ز دیده در سیاهی می‌کنم

Гуфтам эй дил то ба кӣ дар хӯни ҷони мо шӯй

گفتم ای دل تا به کی در خون جان ما شوی

Гуфт оре аз ҷаҳони тарк муноҳӣ ме кунам

گفت آری از جهان ترک مناهی می‌کنم