Бо рӯй чу моҳу қад чун сарви чаман

با روی چو ماه و قد چون سرو چمن

Бо зулфи мънбру рухи ҳамчуи саман

با زلف معنبر و رخ همچو سمن

Дар боғ шуд ва ба ҳасан худ ме нозед

در باغ شد و به حسن خود می‌نازید

намегуфт ки сарв ва гул кадоманд чу ман

می‌گفت که سرو و گل کدامند چو من