Сарви чаман аз аҷаби баровардаи ду даст

سرو چمن از عُجب برآورده دو دست

Гуфто ки , киро қади длоро чу манаст

گفتا که، که را قد دلارا چو منست

Чун қомати раънои ту аз давр бидид

چون قامت رعنای تو از دور بدید

Аз хиҷлати болои ту бар хок нишаст

از خجلت بالای تو بر خاک نشست