Дӯш мерафт ва оҳ ме кардам

دوش می‌رفت و آه می‌کردم

Дар пай ӯ нигоҳ ме кардам

در پی او نگاه می‌کردم

Сарв ман мечамед ва ман худ ро

سرو من می‌چمید و من خود را

Хоки раҳ чун гиёҳ ме кардам

خاک ره چون گیاه می‌کردم

Ҳрдм аз хӯни дида дар пай ӯ

هردم از خون دیده در پی او

Қосидиро ба роҳ ме кардам

قاصدی را به راه می‌کردم

Новаки ғамза бар дилам ме зад

ناوک غمزه بر دلم می‌زد

Ман дили хаста оҳ ме кардам

من دل خسته آه می‌کردم

Шаби ҳамаи шаби зи дӯди синаи хеш

شب همه شب ز دود سینه خویش

Серума дар чашм моҳ ме кардам

سرمه در چشم ماه می‌کردم

Хӯни дил то ба рӯз ме хӯрдам

خون دل تا به روز می‌خوردم

Нола то субҳгоҳ ме кардам

ناله تا صبحگاه می‌کردم

Дар дил оварадам он руху гӯйӣ

در دل آوردم آن رخ و گویی

Юсуфиро ба чоҳ ме кардам

یوسفی را به چاه می‌کردم

Гиря мекардам ва ба ҳолати хеш

گریه می‌کردم و به حالت خویش

Хандаи ҳам гоҳ гоҳ ме кардам

خنده هم گاه‌گاه می‌کردم

Офтобам ба субҳ боз омад

آفتابم به صبح باز آمد

Контзорш пагоҳ ме кардам

کانتظارش پگاه می‌کردم

Ёфтам оқибати маии ков ро

یافتم عاقبت مهی کاو را

Талабаши сол ва моҳ ме кардам

طلبش سال و ماه می‌کردم

Агар ӯ бозпас наме омад

اگر او بازپس نمی‌آمد

Олимиро сиёҳ ме кардам

عالمی را سیاه می‌کردم

Гарчи тақсири мо гузашт аз ҳад

گرچه تقصیر ما گذشت از حد

Карамаши узр хоҳ ме кардам

کرمش عذر خواه می‌کردم

Пас азин вақт тўбтаст ҷалол

پس ازین وقت توبت است جلال

Пеши азингар гуноҳ ме кардам

پیش ازین گر گناه می‌کردم