Ман шамъи талъататро парвонае ҳақирам

من شمع طلعتت را پروانه ای حقیرم

Парвонаи вори рӯзӣ дар пеш пот меРом

پروانه وار روزی در پیش پات میرم

Аз дасти чашму зулфати пеш ки додхоҳам ?

از دست چشم و زلفت پیش که دادخواهم؟

Ин мекашад ба бандам ваон мекашад ба тирам

این می کشد به بندم وان می کشد به تیرم

Хез эй табиби нодон ! тарк муъолиҷат кун

خیز ای طبیب نادان! ترک معالجت کن

Ман дард ишқ дорам дармон наме пазирам

من درد عشق دارم درمان نمی پذیرم

Бар хокам ар хиромӣ чун сарв ва ман чу сабза

بر خاکم ار خرامی چون سرو و من چو سبزه

Аз хок сар барорам то доманат бигирам

از خاک سر برآرم تا دامنت بگیرم

эй дӯстон ! мҷўиид аз банд ӯ халосам

ای دوستان! مجویید از بند او خلاصم

Озодам аз ду олам то дар кафши асирам

آزادم از دو عالم تا در کفَش اسیرم

Борони ашки боРом чун абру барқи хезад

باران اشک بارم چون ابر و برق خیزد

Аз оҳи дардноками вази оташи нафирам

از آه دردناکم وز آتش نفیرم

Рӯй аз ту бар напечамгар май кашӣ ба теғам

روی از تو بر نپیچم گر می کشی به تیغم

Чашм аз ту бар надузамгар май занӣ ба тирам

چشم از تو بر ندوزم گر می زنی به تیرم

Дар пояти аўФтодм эй дӯсти дасти ман гир

در پایت اوفتادم ای دوست دست من گیر

Май каш ба новаки худ [ мангар ] ки ман ҳақирам

می کش به ناوک خود [منگر] که من حقیرم

Ман тарк ӯ нагӯям вар ҷон равад дарин сар

من ترک او نگویم ور جان رود درین سر

Каз ҷон гзир бошад вази дӯсти ногузирам

کز جان گزیر باشد وز دوست ناگزیرم

Бар хоки остонаш ҳар шаби мақоми созам

بر خاک آستانش هر شب مقام سازم

Вази шавқи васл гӯйӣ паҳлуаст бар ҳарирам

وز شوق وصل گویی پهلوست بر حریرم

То аз ҷалоли даврӣ рӯзӣ накард ёрам

تا از جلال دوری روزی نکرد یارم

Номи ту аз забонами ёди ту аз замирам

نام تو از زبانم یاد تو از ضمیرم

Ҳар чанд дӯсти ҳаргизи ёди ҷалоли норад

هر چند دوست هرگز یاد جلال نارد

Як лаҳза нест холӣ аз ёд ӯ замирам

یک لحظه نیست خالی از یاد او ضمیرم