эй зулфи ту бахти тираи ман

ای زلف تو بخت تیره من

Торикӣ ӯ чу рӯзи равшан

تاریکی او چو روز روشن

Зини пас сари моу хоки поят

زین پس سرِ ما و خاک پایت

Чун даст намерасад ба доман

چون دست نمی رسد به دامن

Ишқ ту расед ва кард тороҷ

عشق تو رسید و کرد تاراج

Ҷону дилу сабру ҳуш аз ман

جان و دل و صبر و هوش از من

Сӯзадтару хушки ҷумлаи яксон

سوزد تر و خشک جمله یکسان

Оташ чу дар аўФтд ба хирман

آتش چو در اوفتد به خرمن

Бозичаи мадон ки оташӣ ҳаст

بازیچه مدان که آتشی هست

Ин дӯд ки меравад зи равзан

این دود که می رود ز روزن

То ғамзаи ту дилӣ рибоед

تا غمزه تو دلی رباید

Сдҷони бустон ба ваҷҳи аҳсан

صدجانِ بستان به وجه احسن

эй ҳалқаи зулф то бидорат

ای حلقه زلف تا بدارت

Арбоби қулӯбро нишеман

ارباب قلوب را نشیمن

Он кокули анбарин бар афшон

آن کاکل عنبرین بر افشان

Венаи гармӣ офтоб башикан

وین گرمی آفتاب بشکن

То чанд ҷалоли дили шикаста

تا چند جلال دل شکسته

Бедӯст буд ба коми душман

بی دوست بود به کام دشمن