Сӯхтае бар дарат шаби ҳама шаб ме гирист

سوخته ای بر درت شب همه شب می گریست

эй маи номеҳрбон ҳеҷ нагуфтӣ ки кист

ای مه نامهربان هیچ نگفتی که کیست

Шамъи сифат то марои сӯзи ту дар сина аст

شمع صفت تا مرا سوز تو در سینه است

Мурданами афсурдагии сет сӯхтанам зиндагӣаст

مردنم افسردگی ست سوختنم زندگیست

Пардаи не ҳар дамами ҳол дигаргун кунад

پرده نی هر دمم حال دگرگون کند

Ҳар ки дарин парда нест ҳол чаҳ донад ки чист

هر که درین پرده نیست حال چه داند که چیست

Ҳосилам аз зиндагӣ нест ба ҷузи гиряи ҳеҷ

حاصلم از زندگی نیست به جز گریه هیچ

Ваа ки бар ин зиндагии зор бибояд гирист

وه که بر این زندگی زار بباید گریست

Бод ба буии туам зинда кунад ҳар нафас

باد به بوی توام زنده کند هر نفس

Худ ки кунад бовари ин кодмӣ аз бод зист

خود که کند باور این کآدمی از باد زیست