Рӯзи аввал ки ба чашмат назар афтод маро

روز اوّل که به چشمت نظر افتاد مرا

Вой аз чашми ту зон бода ки дар дод маро

وای از چشم تو زان باده که در داد مرا

Чашми масти ту чу бунёд харобӣ биниҳод

چشم مست تو چو بنیاد خرابی بنهاد

Дасти ҷавр ту барафканад зи бунёди маро

دست جور تو برافکند ز بنیاد مرا

Ба вафо бо ғами савдои ту то бастами аҳд

به وفا با غم سودای تو تا بستم عهد

Кас аз он аҳди надидаи сет дигар шоди маро

کس از آن عهد ندیده ست دگر شاد مرا

эй ки аз хок дарат ёфт ду чашмами обӣ

ای که از خاک درت یافت دو چشمم آبی

намедиҳад оташи савдои ту бар боди маро

می دهد آتش سودای تو بر باد مرا

Давр рӯй ту бияфканад зи дастами гули айш

دور روی تو بیفکند ز دستم گل عیش

Чаҳ тавон гуфт ки аз давр чаҳ афтод маро

چه توان گفت که از دور چه افتاد مرا

Бози он турраи гесуии ту ё раби з чаҳ рӯй

باز آن طرّه گیسوی تو یا رب ز چه روی

Накунад як нафас аз банди ғами озоди маро

نکند یک نفس از بند غم آزاد مرا

Пеши султони хаёл ту кунам бар сари хок

پیش سلطان خیال تو کنم بر سر خاک

Додхоҳони зи ғамат то бидиҳад дод маро

دادخواهان ز غمت تا بدهد داد مرا

Бим бошад ки зи пас дард барояд нафасам

بیم باشد که ز پس درد برآید نفسم

Як нафас гар нарасад нола ба фарёди маро

یک نفس گر نرسد ناله به فریاد مرا

Гуфта будӣ ки шаб ва рӯз кунам ёди ҷалол

گفته بودی که شب و روز کنم یاد جلال

Ёд май дор , ки бгзоштӣ аз ёди маро

یاد می دار، که بگذاشتی از یاد مرا