Аз рӯй чу хуршедати ҳргаҳ ки брондишм

از روی چو خورشیدت هرگه که براندیشم

Икзраҳ буд камтар чун аз қамари андешам

یکذره بود کمتر چون از قمر اندیشم

Ҷоӣӣ ки лабат бошад бо анҳмаҳи ширинӣ

جائی که لبت باشد با انهمه شیرینی

Аз лаъли ту бизомгар аз шкрондишм

از لعل تو بیزام گر از شکراندیشم

Гуфтӣ ки барафшон саргари ошиқи ҷонбозӣ

گفتی که برافشان سرگر عاشق جانبازی

Ман баҳри нисори ту кӣ ӣнқадари андешам

من بهر نثار تو کی اینقدر اندیشم

Дар ишқи ту чу ншмъми ҷон бар сарви сари баркаф

در عشق تو چو نشمعم جان بر سرو سر برکف

Даъвии каллаи дории вонгаҳи зи срондишм

دعوی کله داری وانگه ز سراندیشم

Дар орзӯем омад каз соиди худ созам

در آرزویم آمد کز ساعد خود سازم

Ҳргаҳ ки миёнатро заррини камари андешам

هرگه که میانت را زرین کمر اندیشم

Ҷузи ранги рухами ҳқо дар хотирами ароид

جز رنگ رخم حقا در خاطرم ارآید

Ҳргаҳ ки ман дарвеш аз ваҷҳи зрондишм

هرگه که من درویش از وجه زراندیشم

Гӯям ки бъшқ аз ман бечора тарӣ бошад ?

گویم که بعشق از من بیچاره تری باشد؟

Ҳам ман буми он мискин чун неки брондишм

هم من بوم آن مسکین چون نیک براندیشم

Гуфтӣ пас кории шӯ то ҳаст ғамати барҷоӣ

گفتی پس کاری شو تا هست غمت برجای

Лоиқ набӯдгар ман кор дигар андешам

لایق نبود گر من کار دگر اندیشم