Одамии зи асл фитрат омад соф

آدمی ز اصل فطرت آمد صاف

Аз сафои қобили ҳамаи авсоф

از صفا قابل همه اوصاف

Ҳар сифатро ки мешавад толиб

هر صفت را که می شود طالب

намешавад бар ниҳод ӯ ғолиб

می شود بر نهاد او غالب

Гар ба хуии фириштаи орад рӯй

گر به خوی فرشته آرد روی

Зуд гардад фириштаи сирату хуй

زود گردد فرشته سیرت و خوی

Вар занад феъли дев аз ваии сар

ور زند فعل دیو از وی سر

Шавад аз феъли бади зи деви бтар

شود از فعل بد ز دیو بتر

эй нагашта зи фитрати аввал

ای نگشته ز فطرت اول

Фитрати хешро макун мубаддил

فطرت خویش را مکن مبدل

Ҷаҳд кун ҷаҳд то ба олами дил

جهد کن جهد تا به عالم دل

Маликот малик кунӣ ҳосил

ملکات ملک کنی حاصل

Насипорӣ Аннан ба ҳила ва ред

نسپاری عنان به حیله و رید

Нашӯй корхонаи даду дев

نشوی کارخانه دد و دیو

Вар намонда сети фитрати ту салим

ور نمانده ست فطرت تو سلیم

Бал каз офот нафас гашта сқим

بل کز آفات نفس گشته سقیم

Аз ҳавоҳои нафаси худ во кун

از هواهای نفس خود وا کن

Ҳар сифатро ба зид мудово кун

هر صفت را به ضد مداوا کن

Гар бахилӣ ба ҷӯад кӯшу карам

گر بخیلی به جود کوش و کرم

Базли динори пешаи созу дирам

بذل دینار پیشه ساز و درم

Вари ҳарисӣ ба дода шӯ хурсанд

ور حریصی به داده شو خرسند

Ҷузи қаноати шиор худ мапаснд

جز قناعت شعار خود مپسند

Нафаси тугар з нутқ ёбад қӯт

نفس تو گر ز نطق یابد قوت

Лаб бабанд аз сухан ба меҳри сукут

لب ببند از سخن به مهر سکوت

Вари зи хомӯшиаш насиб афтод

ور ز خاموشی اش نصیب افتاد

Боядат лаб ба гуфту гӯии кушод

بایدت لب به گفت و گوی گشاد

Гуфту гӯйии калиди сидқу савоб

گفت و گویی کلید صدق و صواب

На ки гардад мазиди баъду ҳиҷоб

نه که گردد مزید بعد و حجاب

Гар кунад ақлу шаръи ҳукми сухан

گر کند عقل و شرع حکم سخن

Ту ба табъ ва ҳаво хамӯш макун

تو به طبع و هوا خموش مکن

Вар набошад сухани фурӯшии хуш

ور نباشد سخن فروشی خوش

Рахт бар соҳил хамӯшӣ кун

رخت بر ساحل خموشی کن