Адбўои алнФси аиҳо алосҳоб
اَدِّبوا النَّفْسَ اَیُّها الْاَصْحاب
Туруқи алъшқи кулҳо одоб
طُرُقُ العِشْقِ کُلُّها آداب
Мояи давлат абад адабаст
مایه دولت ابد ادبست
Пояи рифъат хирад адабаст
پایه رفعت خرد ادبست
Ҷуз адаб нест дар дили абдол
جز ادب نیست در دل ابدال
Ҷуз адаб нест дأби аҳли камол
جز ادب نیست دأب اهل کمال
Чист адаб дод бандагӣ додан
چیست ادب داد بندگی دادن
Бар ҳудӯди худои истодан
بر حدود خدای ایستادن
Қавлу феълу шунидан ва дидан
قول و فعل و شنیدن و دیدن
Ба мавозини шаръ санҷидан
به موازین شرع سنجیدن
Бо ҳақу халқу шайху ёру рафиқ
با حق و خلق و شیخ و یار و رفیق
Раҳи супурдан ба муқтазои тариқ
ره سپردن به مقتضای طریق
Ҳаракоти ҷавориҳу аъзо
حرکات جوارح و اعضا
Рост кардан ба ҳукми дайни ҳудо
راست کردن به حکم دین هدی
Хатароти хавотиру авҳом
خطرات خواطر و اوهام
Пок кардани зи шўби нафаси тамом
پاک کردن ز شوب نفس تمام
Дар адои ҳудӯд бе тағйир
در ادای حدود بی تغییر
Аз ғулуви давр бӯдану тақсир
از غلو دور بودن و تقصیر
На ба ифроти ҳеҷ афзудан
نه به افراط هیچ افزودن
На зи тафрити ҳеҷ фарсудан
نه ز تفریط هیچ فرسودن
Дайну ислом дар адаби тлбист
دین و اسلام در ادب طلبیست
Куфру туғён з шавам бе адабӣаст
کفر و طغیان ز شوم بی ادبیست
Гӯш кун қиссаи насоро ро
گوش کن قصه نصاری را
Ки чу карданд қиблаи исо ро
که چو کردند قبله عیسی را
Бас ки дар шаън ӯ ғулув карданд
بس که در شأن او غلو کردند
Дайну миллати фидоӣ ӯ карданд
دین و ملت فدای او کردند
Сар зад аз сари ҷони шан ногоҳ
سر زد از سر جان شان ناگاه
Колмсиҳи бен Марями ибни аллоҳ
کالمسیح بن مریم ابن الله
. . .
. . .
. . .
. . .
Гуфт дар мадҳати алии суханон
گفت در مدحت علی سخنان
Ки наёяд ҷуз аз дурӯғи занон
که نیاید جز از دروغ زنان
Ҳаст қадари алӣ азон аъло
هست قدر علی ازان اعلی
Ки расад фаҳм . . . онҷо
که رسد فهم . . . آنجا
Худ алиро чаҳ нанг азон афзӯн
خود علی را چه ننگ ازان افزون
Каш ситоиш кунанд муштии дун
کش ستایش کنند مشتی دون
Дун магӯ бали зи дуни басии дунтар
دون مگو بل ز دون بسی دونتر
Дар камӣ аз кам аз кам афзӯн тар
در کمی از کم از کم افزون تر
Ҳамаро аз радӣ ба дӯши радӣ
همه را از ردی به دوش ردی
Ба ҳадиси набӣу наси набӣ
به حدیث نبی و نص نبی