Шоирӣ дар суханварии соҳир

شاعری در سخنوری ساحر

Дар фани мадҳи густарии моҳир

در فن مدح گستری ماهر

Баҳри шоҳии ливоӣ мадҳ афрохт

بهر شاهی لوای مدح افراخت

Пари саноеъи қасида Эй пардохт

پر صنایع قصیده ای پرداخت

Мадҳи шоҳон ба ақл ва шаръ равост

مدح شاهان به عقل و شرع رواست

Зонка шоҳанду шоҳ зилл худост

زانکه شاهند و شاه ظل خداست

Ҳаст оид ба назд соҳибдил

هست عاید به نزد صاحبدل

Мадҳати зилл ба мадҳи соҳиби зилл

مدحت ظل به مدح صاحب ظل

Баради рӯзии яке накӯ хон ро

برد روزی یکی نکو خوان را

Ки расонад ба арзи шоҳи он ро

که رساند به عرض شاه آن را

Назмро ҳасани савт май бояд

نظم را حسن صوت می باید

То азон ҳасан ӯ биафзояд

تا ازان حسن او بیفزاید

Пой то сари қасидаро бархонад

پای تا سر قصیده را برخواند

Ҳарфи ҳарфаш ба самъи шоҳи расонад

حرف حرفش به سمع شاه رساند

Дар сухан воҷибаст ҳасани баён

در سخن واجب است حسن بیان

Ҳақ азон гуфт ртли алқуръон

حق ازان گفت رتل القرآن

Хонданаш чун ба охири анҷомӣд

خواندنش چون به آخر انجامید

Вази адои сухани бёромид

وز ادای سخن بیارامید

Дошт шоир ба аҳли маҷлиси гӯш

داشت شاعر به اهل مجلس گوش

Ки ба таҳсин ӯ кунанд хурӯш

که به تحسین او کنند خروش

Зон ҳунарманд мекунад ҷонӣ

زان هنرمند می کند جانی

Каш ситоиш кунад ҳнрдонӣ

کش ستایش کند هنردانی

Ҳеҷ каси дам назд забон накушод

هیچ کس دم نزد زبان نگشاد

Дод таҳсини он қасидаи надод

داد تحسین آن قصیده نداد

Ногаҳони шуҳрае ба ҷаҳлу ғурур

ناگهان شهره ای به جهل و غرور

Бонг зад аз ҳарими маҷлиси давр

بانگ زد از حریم مجلس دور

Боруки аллоҳи фалон накӯ гуфтӣ

بارک الله فلان نکو گفتی

Гавҳари мадҳи шаҳи накӯи сифтӣ

گوهر مدح شه نکو سفتی

Марди шоир чу сӯй ӯ нагирист

مرد شاعر چو سوی او نگریست

Даст бар рӯи ниҳод ва зор гирист

دست بر رو نهاد و زار گریست

Гуфт бишикаст азин ҳадисами пушт

گفت بشکست ازین حدیثم پشت

Балки таҳсини он хабисами кишт

بلکه تحسین آن خبیثم کشت

Тарки таҳсини подшоҳу сипоҳ

ترک تحسین پادشاه و سپاه

Рӯй бахт маро накард сиёҳ

روی بخت مرا نکرد سیاه

Офарӣнӣ ки ин мғФл кард

آفرینی که این مغفل کرد

Рӯзи айши маро мубаддил кард

روز عیش مرا مبدل کرد

Ҳар чаҳ аз бӯстон бехирад аст

هر چه از بوستان بی خرد است

Гарчи шохи қавли бех рад аст

گرچه شاخ قول بیخ رد است

Шеъри кофтади қабули хотири ом

شعر کافتد قبول خاطر عام

Хос донад ки суст бошаду хом

خاص داند که سست باشد و خام

Майл ҳар кас ба сӯии ҷинс вай аст

میل هر کس به سوی جنس وی است

Ончии пухтаи сети ҷинси хом кӣ аст

آنچه پخته ست جنس خام کی است

Зоғ хоҳад нафири нохуши зоғ

زاغ خواهد نفیر ناخوش زاغ

Чаҳ шиносади сафири булбули боғ

چه شناسد صفیر بلبل باغ

Ҷғд нозад ба кунҷи вайрона

جغد نازد به کنج ویرانه

Кӣ пазиради зи қасри шаҳи хона

کی پذیرد ز قصر شه خانه

Нест чун дидаи сухани бениш

نیست چون دیده سخن بینش

Ор меоядам зи таҳсинаш

عار می آیدم ز تحسینش

Гар ту гӯйӣ ки майли дили ҳаргиз

گر تو گویی که میل دل هرگز

Нест холии зи нисбати ҷоиз

نیست خالی ز نسبت جایز

. . . Баси ?данӣ алӣ олӣаст

. . . بس دنی علی عالیست

Майл чун аз муносибат холӣаст

میل چون از مناسبت خالیست

Бо ту гӯям ҳикоятӣ дарёб

با تو گویم حکایتی دریاب

Каз таъаммул дар он рисӣ ба ҷавоб

کز تأمل در آن رسی به جواب