Бо адаби бандае аз ба талабӣ

با ادب بنده ای از به طلبی

Гом зан шуд ба раҳ бе адабӣ

گام زن شد به ره بی ادبی

Баси адаби варз ки аз лағзиши пой

بس ادب ورز که از لغزش پای

Марказ беадабӣ созад ҷой

مرکز بی ادبی سازد جای

Хоҷаро сохт чу оташи ғазабаш

خواجه را ساخت چو آتش غضبش

Сӯхтани хост ба доғи адабаш

سوختن خواست به داغ ادبش

Рафт ва бо ашки надомати резӣ

رفت و با اشک ندامت ریزی

Кард оғози шафиъи ангезӣ

کرد آغاز شفیع انگیزی

Мқблӣ зад қадами ҳамроҳӣ

مقبلی زد قدم همراهی

Бо вай аз баҳри шафоати хоҳӣ

با وی از بهر شفاعت خواهی

Хоҷа бахшед гуноҳаш ба шафиъ

خواجه بخشید گناهش به شفیع

Бахшиш аз аҳл карам нест бадеъ

بخشش از اهل کرم نیست بدیع

Бандаи он муждаи бахшиш чу шунӯд

بنده آن مژده بخشش چو شنود

Чашмаи хӯни зи дил ва дида гушӯд

چشمه خون ز دل و دیده گشود

Чеҳра аз хӯни ҷигар гулгун кард

چهره از خون جگر گلگون کرد

Доман аз сайли мижа пурхӯн кард

دامن از سیل مژه پرخون کرد

Бо ваии он марди шафоати пеша

با وی آن مرد شفاعت پیشه

Гуфт к-эии ғофил бе андеша

گفت کای غافل بی اندیشه

Аз пас афви гунаҳи гиря з чист

از پس عفو گنه گریه ز چیست

Кас бад-инсон ки ту гаре нагирист

کس بدینسان که تو گریی نگریست

Хоҷа гуфт аз мижа зон хӯни полост

خواجه گفت از مژه زان خون پالاست

Каз паии афв тлбгор ризост

کز پی عفو طلبگار رضاست

Афваш аз қавли забон ҳосил шуд

عفوش از قول زبان حاصل شد

Ба рзоҷўиии дил моил шуд

به رضاجویی دل مایل شد

Афви ман хос барои дил туаст

عفو من خاص برای دل توست

Ғараз аз афви ризоӣ дил туаст

غرض از عفو رضای دل توست

Чун буд дили з касе нохушнӯд

چون بود دل ز کسی ناخشنود

Ба забони афв кеш дорад суд

به زبان عفو کیش دارد سود

Ҳар чаҳ ӯ кард ба сӯрат бҳл аст

هر چه او کرد به صورت بحل است

Лек хушнӯдии дили кор дил аст

لیک خشنودی دل کار دل است