Абӯалии дқоқ - қудси сира - гуяд дар охири умри чандон дард бар ваии падеди омада буд ки охир ҳар рӯз ба боми баромадӣ ва рӯй бар офтоб кардӣ ва гуфтӣ : эй саргардони мамлакат , имрӯз чун будӣ ва чун гузаронидӣ , ҳеҷ ҷой бар андӯҳгини ин ҳадис тофтӣ ? ҳеҷ ҷой аз зеру зибр шудагон ин воқеа хабар ёфтӣ ? ҳам аз ин ҷинс мегуфтӣ то офтоб фурӯ шудӣ .
ابوعلی دقاق - قدس سره - گوید در آخر عمر چندان درد بر وی پدید آمده بود که آخر هر روز به بام برآمدی و روی بر آفتاب کردی و گفتی: ای سرگردان مملکت، امروز چون بودی و چون گذرانیدی، هیچ جای بر اندوهگین این حدیث تافتی؟ هیچ جای از زیر و زبر شدگان این واقعه خبر یافتی؟ هم از این جنس می گفتی تا آفتاب فرو شدی.
эй меҳр ки нест чун ту олами гардӣ
ای مهر که نیست چون تو عالم گردی
Зин раҳравем бубахш роҳ оварадӣ
زین رهرویم ببخش راه آوردی
Имрӯз киро дидӣ кандар раҳи ишқ
امروز که را دیدی کاندر ره عشق
Бар рух будаш гардӣ ва дар дили дардӣ
بر رخ بودش گردی و در دل دردی