Ҳасрӣ - қудси аллоҳи таъолии сира - гуфтааст : алсўФӣ ( ҳў ) алзии лоиўҷди баъди адамау лоиъдм ( баъд ) вуҷӯда яъне : сӯфӣ онаст ки чун аз вуҷӯди табиии худ фонӣ шавад дигар ба он боз нагардад ки : алифонеи лои ирду баъд аз он чун ба вуҷӯди ҳаққонйу бақои баъди алФно муҳаққиқ гардад дигар фонӣ нашавад .
حصری - قدس الله تعالی سره - گفته است: الصوفی (هو)الذی لایوجد بعد عدمه و لایعدم (بعد) وجوده یعنی: صوفی آن است که چون از وجود طبیعی خود فانی شود دیگر به آن باز نگردد که: الفانی لا یرد و بعد از آن چون به وجود حقانی و بقای بعد الفنا محقق گردد دیگر فانی نشود.
Хуши он ки чун нест шуд аз ин нақши муҷоз
خوش آن که چون نیست شد از این نقش مجاز
Дигар ба вуҷӯди хештани номади боз
دیگر به وجود خویشتن نامد باز
Зон пас чу вуҷӯд ёфт зон мояи ноз
زان پس چو وجود یافت زان مایه ناز
Ҷовид бар ӯ дар адами гашти фароз
جاوید بر او در عدم گشت فراز