Рӯзии Искандар бо сарҳангон хеш барнишаста буд , яке аз эшон гуфт : худованд - субҳона - туро малик бузург додааст , занон бисёр кун то фарзандони ту бисёр гирданду ёдгори ту андар ҷаҳон бимонад .

روزی اسکندر با سرهنگان خویش برنشسته بود، یکی از ایشان گفت: خداوند - سبحانه - تو را ملک بزرگ داده است، زنان بسیار کن تا فرزندان تو بسیار گردند و یادگار تو اندر جهان بماند.

Ҷавоб дод ки ёдгори мард на фарзандон ӯст балки суннатҳои хуб ва сиратҳои некӯаст , некӯ набӯд он кас ки бар мардони ҷаҳон ғалаба кардааст занон бар вай ғалаба кунанд .

جواب داد که یادگار مرد نه فرزندان اوست بلکه سنتهای خوب و سیرتهای نیکوست، نیکو نبود آن کس که بر مردان جهان غلبه کرده است زنان بر وی غلبه کنند.