Аъробии таҳнияти қудуми карӣмӣ аз руасои арабро қасида Эй гуфт ва бар вай хонд ва дар охир гуфт :
اعرابی تهنیت قدوم کریمی از رؤسای عرب را قصیده ای گفت و بر وی خواند و در آخر گفت:
Амдди илои идои тъўди батнҳо
امدد الی یدا تعود بطنها
Базли алнўол ва зуҳрҳо алтқбило
بذل النوال و ظهرها التقبیلا
Яъне : дароз кун ба сӯии ман дастиро ки кафи вай одат кардааст ба бахшиши зару молу пушт ӯ ба тқбили аҳли ҳоҷату савол . Он Карими даст ба сӯии вай дароз кард , чун бабўсед бар ваҷҳ таййибат гуфт : мӯҳои лаби ту даст маро бихарошед .
یعنی: دراز کن به سوی من دستی را که کف وی عادت کرده است به بخشش زر و مال و پشت او به تقبیل اهل حاجت و سؤال. آن کریم دست به سوی وی دراز کرد، چون ببوسید بر وجه طیبت گفت: موهای لب تو دست مرا بخراشید.
Аъробӣ гуфт : панҷаи шери жёнро аз хори дурушти хорпушт чаҳ зиён ? он Каримро ин калима бисёр хуш омад , гуфт : ки ин калимаи пеши ман аз он қасида хуштараст ! бифармуд то вайро дар баробари қасидаи ҳазор дирам доданд ва дар баробари он калимаи се ҳазор дирам .
اعرابی گفت: پنجه شیر ژیان را از خار درشت خارپشت چه زیان؟ آن کریم را این کلمه بسیار خوش آمد، گفت: که این کلمه پیش من از آن قصیده خوشتر است! بفرمود تا وی را در برابر قصیده هزار درم دادند و در برابر آن کلمه سه هزار درم.
Онро ки ба мадҳати зи фалаки сргзронид
آن را که به مدحت ز فلک سرگذرانید
Чун нест схндон буд аз ҷумлаи фурӯтар
چون نیست سخندان بود از جمله فروتر
Доне ки схндон ки буд ? он ки бидонад
دانی که سخندان که بود؟ آن که بداند
Баро зи накӯи бозу накӯро зи накӯтар
به را ز نکو باز و نکو را ز نکوتر