Аз муқтабасоти машкот набувватаст ин ҳадис ки « ман ишқи въФу ктми Фмоти моти шҳидо » яъне : ҳар ки дар ҷозибаи ишқи овезад ва бо латоифи ишқомезад ва дар он тариқаи иффату китмон пеш гирад чун бимирад шаҳид мерад .
از مقتبسات مشکات نبوت است این حدیث که «من عشق وعف و کتم فمات مات شهیدا» یعنی: هر که در جاذبه عشق آویزد و با لطایف عشق آمیزد و در آن طریقه عفت و کتمان پیش گیرد چون بمیرد شهید میرد.
Ва шарти иффату китмон аз барои онаст ки чун ба майли табъу ҳавои нафас олӯда бошад ва дар вусӯл ба он Васоити тавассули ҷӯянд ва изҳор кунанд аз қабили шаҳавоти нафас ҳайвонӣаст на аз фазойили рӯҳи инсонӣ .
و شرط عفت و کتمان از برای آن است که چون به میل طبع و هوای نفس آلوده باشد و در وصول به آن وسایط توسل جویند و اظهار کنند از قبیل شهوات نفس حیوانی است نه از فضایل روح انسانی.
Он ишқро ки манқибати хос одам аст
آن عشق را که منقبت خاص آدم است
Ҳарҷо ки ҳаст иффат ва стар аз лавозим аст
هرجا که هست عفت و ستر از لوازم است
Ишқӣ ки ҳаст шаҳвати табъу ҳавои нафас
عشقی که هست شهوت طبع و هوای نفس
Хосияти тбоъи сбоъ ва бҳоем аст
خاصیت طباع سباع و بهایم است