Хубрӯеро каманди иродат ба ҳалқа даравишон кашид ва чун нуктаи марказ дар доира суфиён орамид ,

خوبرویی را کمند ارادت به حلقه درویشان کشید و چون نکته مرکز در دایره صوفیان آرمید،

Шуд Рахши қиблаи худоҷӯён

شد رخش قبله خداجویان

Аз худо рӯй худ дар ӯ карданд

از خدا روی خود در او کردند

Фўтаҳи пӯшон бар он шукри гуфтор

فوطه پوشان بر آن شکر گفتار

Чун магас бар шукр ғулув карданд

چون مگس بر شکر غلو کردند

Ҳар кас ӯро хоссаи худ май хост ва худро дар назари қабул ӯ меорост то оқибат дар ин кашокаши миёни эшон хилоф афтод ва низо хост .

هر کس او را خاصه خود می خواست و خود را در نظر قبول او می آراست تا عاقبت در این کشاکش میان ایشان خلاف افتاد و نزاع خاست.

Нест давр аз ъшқбозон кӯфтан бар икдгр

نیست دور از عشقبازان کوفتن بر یکدگر

Чун дам аз ишқи яке маъшӯқи некӯ рӯ зананд

چون دم از عشق یکی معشوق نیکو رو زنند

ТоӣФони каъбаро чун шавқ созад тизгом

طائفان کعبه را چون شوق سازد تیزگام

Ҷой он дорад агар бар икдгр паҳлу зананд

جای آن دارد اگر بر یکدگر پهلو زنند

Пери хонақоҳ ки ӯ низ аз он намад кулоҳӣ дошт ва дар он даъвӣ ҳар дам бар худ гувоҳӣ , он писарро талабеду забон насиҳат кашид ки эй фарзанди арҷманду ҷавони дилписанд ! бо ҳар кас чун шеру шукри мёмиз ва ба ресмони фиреб ҳар нокас дар мёўизи ту ойӣнаи хдонмоиӣ , дареғ бошад ки бо ҳар бесару пои чеҳраи гушойӣ .

پیر خانقاه که او نیز از آن نمد کلاهی داشت و در آن دعوی هر دم بر خود گواهی، آن پسر را طلبید و زبان نصیحت کشید که ای فرزند ارجمند و جوان دلپسند! با هر کس چون شیر و شکر میامیز و به ریسمان فریب هر ناکس در میاویز تو آیینه خدانمایی، دریغ باشد که با هر بی سر و پا چهره گشایی.

Ҳар лаҳзаи Аннан ба чанги ағёри мада

هر لحظه عنان به چنگ اغیار مده

Дар хилвати хоси омро бори мада

در خلوت خاص عام را بار مده

Рухсори ту мрот сқолт зада аст

رخسار تو مرآت صقالت زده است

Мроти сқилро ба зангори мада

مرآت صقیل را به زنگار مده

Чун он ширини писари ин насиҳат шунид бар вай талх омад . Рӯй турш карда бархест ва ба баҳонае аз хонақоҳ берун рафт ва чанд рӯз наомад . Перу мурӣдон аз ғами мФорқт ӯ ба ҷон омаданд ва аз ?илами муҳоҷират ӯ ба фиғон , ба алмоси мижаи гавҳари аҷз ва изтирор сифтанд ва ба лисони аФтқору забон аътзор гуфтанд :

چون آن شیرین پسر این نصیحت شنید بر وی تلخ آمد. روی ترش کرده برخاست و به بهانه ای از خانقاه بیرون رفت و چند روز نیامد. پیر و مریدان از غم مفارقت او به جان آمدند و از الم مهاجرت او به فغان، به الماس مژه گوهر عجز و اضطرار سفتند و به لسان افتقار و زبان اعتذار گفتند:

Бози о ки бар ту ҳеҷ кас ҳукмӣ надорад эй писар

باز آ که بر تو هیچ کس حکمی ندارد ای پسر

Бо ҳар ки хоҳӣ менишин аз ҳар ки хоҳӣ май гузар

با هر که خواهی می نشین از هر که خواهی می گذر

Ҳарчанд фиреби ақлу хасми динӣ

هرچند فریب عقل و خصم دینی

Бозо ки дили шикастаро таскинӣ

بازآ که دل شکسته را تسکینی

Ин бас ки балоу меҳнати мо бинӣ

این بس که بلا و محنت ما بینی

Бо мо ба туфайл дигарон биншинӣ

با ما به طفیل دیگران بنشینی

Он ҷавони аътзори даравишонро истимоъи фармӯда , аз шеваи тундхуеи гузашт ва ба суҳбати он танҳо мондагони маҳҷӯру фироқи дидагони ранҷури бозгашт .

آن جوان اعتذار درویشان را استماع فرموده، از شیوه تندخویی گذشت و به صحبت آن تنها ماندگان مهجور و فراق دیدگان رنجور بازگشت.

Баъд аз чаҳор чизи зи ҷонони чаҳор чиз

بعد از چهار چیز ز جانان چهار چیز

Хуштар буд зи роҳати раҳмати пас аз азоб

خوشتر بود ز راحت رحمت پس از عذاب

Васлии пас аз фироқу вафоеи пас аз хилоф

وصلی پس از فراق و وفایی پس از خلاف

Сулҳии пас аз низоу ризои пас аз итоб

صلحی پس از نزاع و رضایی پس از عتاب