Салмони совуҷӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , ваии шоири фасеҳу сухани гузор балиғаст дар слости ибороту диққати ашорот беназир афтодааст дар ҷавоби устодон қасоид дорад .
سلمان ساوجی - رحمه الله تعالی، وی شاعر فصیح و سخن گزار بلیغ است در سلاست عبارات و دقت اشارات بی نظیر افتاده است در جواب استادان قصاید دارد.
Баъзе аз асли хубтар ва баъзе фурӯтар ва баъзе баробару вайро маъонии хосса бисёраст ва бисёре аз маъонии устодонро бтхсиси камоли Исмоил , дар ашъори худ эрод карда , ва чун он сӯрати хубтару услуби марғӯбтар воқеъ шудаи маҳали таън ва маломат нест .
بعضی از اصل خوبتر و بعضی فروتر و بعضی برابر و وی را معانی خاصه بسیار است و بسیاری از معانی استادان را بتخصیص کمال اسماعیل، در اشعار خود ایراد کرده، و چون آن صورت خوبتر و اسلوب مرغوبتر واقع شده محل طعن و ملامت نیست.
Маънии нек буд шоҳиди покизаи бадан
معنی نیک بود شاهد پاکیزه بدن
Ки ба ҳар чанд дар ӯ ҷома дигаргун пӯшанд
که به هر چند در او جامه دگرگون پوشند
Кисвати ор буд бози пасини халъат ӯ
کسوت عار بود باز پسین خلعت او
Гарна дар хубяш аз бештар афзӯн пӯшанд
گرنه در خوبیش از بیشتر افزون پوشند
Ҳунараст онкии куҳани хирқаи пашмин зи буриш
هنر است آنکه کهن خرقه پشمین ز برش
Бадари оранд ва дар ӯ атлас ва аксўн пӯшанд
بدر آرند و در او اطلس و اکسون پوشند
Ва вайро ду китоб маснавӣаст : яке ҷамшеду хуршед ва дар он чандон такаллуф карда ки онро аз чошнии шоирии берун бардаасту дигари Фроқномаҳ ва он китобии бадеъу назмӣ латифаст ,у ғазалиёти вай низ бисёраст матбӯъу маснӯъ , аммо чун аз чошнии ишқу муҳаббат ки мақсӯд аз ғазаласт холӣаст табъи арбоби завқ бар он иқбол наме намояд ва аз ҷумлаи мақтаот вайаст ин чанд байт :
و وی را دو کتاب مثنوی است: یکی جمشید و خورشید و در آن چندان تکلف کرده که آن را از چاشنی شاعری بیرون برده است و دیگر فراقنامه و آن کتابی بدیع و نظمی لطیف است، و غزلیات وی نیز بسیار است مطبوع و مصنوع، اما چون از چاشنی عشق و محبت که مقصود از غزل است خالی است طبع ارباب ذوق بر آن اقبال نمی نماید و از جمله مقطعات وی است این چند بیت:
Канори ҳирс дило пари куҷо туоне кард
کنار حرص دلا پر کجا توانی کرد
Ту аз тамаъ ки се ҳарфи миён тиҳӣ афтод
تو از طمع که سه حرف میان تهی افتاد
Азизи ман дар дарвешӣу қаноати зан
عزیز من در درویشی و قناعت زن
Ки хорӣ аз тамаъу иззат аз қаноати зод
که خواری از طمع و عزت از قناعت زاد
Агар билағзад пои тавонгарӣ саҳл аст
اگر بلغزد پای توانگری سهل است
Саодати сари дарвешӣу қаноати бод
سعادت سر درویشی و قناعت باد