Муҳамади ассори табризӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , ваии соҳиби китоби меҳр ва муштарӣаст ва дар онҷои латоифу бадоеъ бисёраст ва ин чанд байт аз он китобаст дар васфи бинии маъшӯқ :
محمد عصار تبریزی - رحمه الله تعالی، وی صاحب کتاب مهر و مشتری است و در آنجا لطایف و بدایع بسیار است و این چند بیت از آن کتاب است در وصف بینی معشوق:
Кашида бар гулу насрини зи бинӣ
کشیده بر گل و نسرین ز بینی
Хаттӣ дар айни лутфу нозанинӣ
خطی در عین لطف و نازنینی
Яди қудрати сутунии бастаи симин
ید قدرت ستونی بسته سیمین
Ба зери он ду тоқи ънброгин
به زیر آن دو طاق عنبرآگین
Миёни ҷзъу лаъли он гули андом
میان جذع و لعل آن گل اندام
Мунаббати шӯшае аз нуқраи хом
منبت شوشه ای از نقره خام
Гули занбақи валикини ношукуфта
گل زنبق ولیکن ناشکفته
Фарози ёсамину лолаи хуфта
فراز یاسمین و لاله خفته
Ва аз ҷумлаи суханон вайаст ин қитъа ки дар аснои он маснавӣ зикр кардааст :
و از جمله سخنان وی است این قطعه که در اثنای آن مثنوی ذکر کرده است:
Мҷуи ассори меҳр аз табъи мардум
مجو عصار مهر از طبع مردم
Ки гули ҳаргизи з шўрстон нахезад
که گل هرگز ز شورستان نخیزد
Вафо аз сӯрат бе маънии халқ
وفا از صورت بی معنی خلق
Чу аз сӯрати млоик май гурезад
چو از صورت ملایک می گریزد
Ба ғарболи фалак бар фарқи инҳо
به غربال فلک بر فرق اینها
Қазои ҷузи гирди ғаддории нбизд
قضا جز گرد غداری نبیزد
Ба меҳри онро ки некӣ беш хоҳӣ
به مهر آن را که نیکی بیش خواهی
Ба кинат ҳар замони бадтари ситезад
به کینت هر زمان بدتر ستیزد
Чу ашки онро кисозӣ ҷой дар чашм
چو اشک آن را که سازی جای در چشم
Агар дасташ диҳад хӯнати бирезад
اگر دستش دهد خونت بریزد