Ҳофизи широзӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , аксари ашъори ваии латиф ва матбӯъаст ва баъзе қариб ба сарҳади эъҷози ғазалиёти ваии нисбат ба ғазалиёти дигарон дар слосту равонии ҳукми қасоид Заҳир дорад нисбат ба қасоиди дигарону салиқаи шеъри вай наздикаст ба салиқаи нзории қаҳистонӣ .

حافظ شیرازی - رحمه الله تعالی، اکثر اشعار وی لطیف و مطبوع است و بعضی قریب به سرحد اعجاز غزلیات وی نسبت به غزلیات دیگران در سلاست و روانی حکم قصاید ظهیر دارد نسبت به قصاید دیگران و سلیقه شعر وی نزدیک است به سلیقه نزاری قهستانی.

Аммо дар шеъри нзории ғс ва самин бисёраст ба хилофи шеъри вай ва чун дар ашъори ваии асари такаллуф зоҳир нест вайро лисони алғиб лақаб кардаанд .

اما در شعر نزاری غث و سمین بسیار است به خلاف شعر وی و چون در اشعار وی اثر تکلف ظاهر نیست وی را لسان الغیب لقب کرده اند.

Шайхи камоли Хуҷандӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ , вай дар латофати сухану диққати маъонӣ ба мартабаи ист ки беш аз он мутасаввир нест аммо муболиға дар он шеъри вайро аз ҳади слости берун бардааст ва аз чошнии ишқу муҳаббати холии монда .

شیخ کمال خجندی - رحمه الله تعالی، وی در لطافت سخن و دقت معانی به مرتبه ایست که بیش از آن متصور نیست اما مبالغه در آن شعر وی را از حد سلاست بیرون برده است و از چاشنی عشق و محبت خالی مانده.

Дар эроди амсолу ихтиёри баҳрҳои сабк бо қофияҳо ва радифҳои ғариб ки саҳл ва мумтанеъаст , татаббуъи ҳасан Деҳлавӣ мекунад , аммо он қадри маъонии латиф ки дар ашъор вайаст дар ашъор ҳасан несту онкии вайро дузд ҳасан мегӯйанд бинобари ҳамон татаббуъ тавонад буд ва дар баъзе девонҳои ваии ин фарди дида шудааст :

در ایراد امثال و اختیار بحرهای سبک با قافیه ها و ردیفهای غریب که سهل و ممتنع است، تتبع حسن دهلوی می کند، اما آنقدر معانی لطیف که در اشعار وی است در اشعار حسن نیست و آنکه وی را دزد حسن می گویند بنابر همان تتبع تواند بود و در بعضی دیوانهای وی این فرد دیده شده است:

Ва баъзе аз орифон ки ба суҳбати шайхи камолу хоҷаи ҳофиз ҳар ду расида бӯдаанд чунин фармӯдаанд ки суҳбати шайх ба аз шеъри вай буд ,у шеъри ҳофиз ба аз суҳбат ӯ .

و بعضی از عارفان که به صحبت شیخ کمال و خواجه حافظ هر دو رسیده بوده اند چنین فرموده اند که صحبت شیخ به از شعر وی بود، و شعر حافظ به از صحبت او.