Ва аз шуъарои хуросони озарӣ Исфаройинӣаст ва дар ашъори ваии томот бисёраст ва аз матлаъҳои писандида вайаст :
و از شعرای خراسان آذری اسفراینی است و در اشعار وی طامات بسیار است و از مطلعهای پسندیده وی است:
Боз шаб шуд чашми ман майдони гиря об зад
باز شب شد چشم من میدان گریه آب زد
Сайл хӯн омад шабихун бар сипоҳ хоб зад
سیل خون آمد شبیخون بر سپاه خواب زد
Ва дайгарии котибӣ нишопўрӣасту вайро маъонии хос бисёраст ва дар адои он маъонӣ низ услубӣ хос дорад ва аммо шеъри ваии якдаст ва ҳамвор нест , шутури гурба афтодааст .
و دیگری کاتبی نیشاپوری است و وی را معانی خاص بسیار است و در ادای آن معانی نیز اسلوبی خاص دارد و اما شعر وی یکدست و هموار نیست، شتر گربه افتاده است.
Ва дигари шоҳӣ сабзиворӣасту вайро ашъор латифаст , якдасту ҳамвор бо иборотии покизау маъонии пари чошнӣу дайгарии орифӣ ҳрўӣаст соҳиби китоби мқоўлаҳи гӯйу чавгон ва он аз назмҳои саромад ӯст ва ин чанд байт аз он китобаст дар сифати асби чавгонӣ :
و دیگر شاهی سبزواری است و وی را اشعار لطیف است، یکدست و هموار با عباراتی پاکیزه و معانی پر چاشنی و دیگری عارفی هروی است صاحب کتاب مقاوله گوی و چوگان و آن از نظمهای سرآمد اوست و این چند بیت از آن کتاب است در صفت اسب چوگانی:
Чун гӯии сипеҳри гирди бастӣ
چون گوی سپهر گرد بستی
Майдони майдон чу гӯии ҷустӣ
میدان میدان چو گوی جستی
Ҳрбор ки дар арақ шудӣ ғарқ
هربار که در عرق شدی غرق
Борон будӣ ва дар миёни барқ
باران بودی و در میان برق
Бигурехта озар аз сам ӯ
بگریخته آذر از سم او
Овехтаи сарсар аз дам ӯ
آویخته صرصر از دم او
Ҳрпӣ ки давида дар бар гӯй
هرپی که دویده در بر گوی
Гардӣда зи суръаташи сари кӯй
گردیده ز سرعتش سر کوی
Он лаҳза ки дар набарди рафта
آن لحظه که در نبرد رفته
Сад боди сабо ба гирди рафта
صد باد صبا به گرد رفته
Аз кӯҳ чу сайл дар гузашта
از کوه چو سیل در گذشته
Вази баҳр чу бод бар гузашта
وز بحر چو باد بر گذشته