Мирнўоиӣ - раҳмаи аллоҳ ,у соҳиби давлатӣ ки замони мо ба вуҷӯди шариф ӯ мушаррафаст ҳар чанд пояи қадари ваии назар ба маротиби ҷоҳу ҳишмату қурби подшоҳи соҳиби шавкату қиёс ба маноқиби маънавӣ аз фазлу адабу фазойили мўҳўбу мктсб аз он баландтараст ки вайро ба ҳасани шеър таъриф кунанд ва ба ҷавдати назми тавсиф .

میرنوایی - رحمه الله، و صاحب دولتی که زمان ما به وجود شریف او مشرف است هر چند پایه قدر وی نظر به مراتب جاه و حشمت و قرب پادشاه صاحب شوکت و قیاس به مناقب معنوی از فضل و ادب و فضایل موهوب و مکتسب از آن بلندتر است که وی را به حسن شعر تعریف کنند و به جودت نظم توصیف.

Аммо чун хотири шарифаш ба воситаи касби фазилати тавозуъу касри нафас ба он фурӯд омадааст ки худро дар силки ин тайифаи мнхрт гардонидааст дигаронро ҳиҷоби тҳошӣ аз он маънӣ ки вайро аз табақа эшон доранд ва аз зумра эшон шуморанд муртафаъ гашта , аммо инсоф онаст ки ҳар ҷои ин тайифа бошанд вай сар бошаду ҳаргоҳи номи ин табақа нависанд ваии сари дафтар , чунонкии ин муаммо ба исми шарифаши мнбӣ аз ин маънӣаст :

اما چون خاطر شریفش به واسطه کسب فضیلت تواضع و کسر نفس به آن فرود آمده است که خود را در سلک این طایفه منخرط گردانیده است دیگران را حجاب تحاشی از آن معنی که وی را از طبقه ایشان دارند و از زمره ایشان شمارند مرتفع گشته، اما انصاف آن است که هر جا این طایفه باشند وی سر باشد و هرگاه نام این طبقه نویسند وی سر دفتر، چنانکه این معما به اسم شریفش منبی از این معنی است:

Ва чун гавҳари номаши бузургтар аз онаст ки ҳар маҳал аз назми садаф он тавонад буд ва ҳар мақом аз шеъри шараф он тавонад ёфт тахаллуси ашъораш ба ончӣ аз ин муаммои дигар мафҳум мегардад номзад гашта ,

و چون گوهر نامش بزرگتر از آن است که هر محل از نظم صدف آن تواند بود و هر مقام از شعر شرف آن تواند یافت تخلص اشعارش به آنچه از این معمای دیگر مفهوم می گردد نامزد گشته،

Ва агар чаҳ вайро бҳсби қӯти табиату вусъати қобилият ҳар ду навъи шеъри туркӣу форсӣ муяссараст , аммо майли табъи вай ба туркӣ аз форсӣ бештарасту ғазалиёти вай ба он забон аз даҳ ҳазор зиёдат хоҳад буд .

و اگر چه وی را بحسب قوت طبیعت و وسعت قابلیت هر دو نوع شعر ترکی و فارسی میسر است، اما میل طبع وی به ترکی از فارسی بیشتر است و غزلیات وی به آن زبان از ده هزار زیادت خواهد بود.

Ва мснўётӣ ки дар муқобилаи хумсаи Низомӣ вуқуъ ёфта ба сӣ ҳазорасту гавҳар назм насуфтааст ва аз ҷумлаи ашъори форсӣ вайаст қасидае ки дар ҷавоби қасида хусраваст ки мсмост ба дарёии Аброри воқеъ шуда ва муштамиласт бар бисёре аз маъонии дақиқау хаёлоти латифа , матлаъаш инаст :

و مثنویاتی که در مقابله خمسه نظامی وقوع یافته به سی هزار است و گوهر نظم نسفته است و از جمله اشعار فارسی وی است قصیده ای که در جواب قصیده خسرو است که مسماست به دریای ابرار واقع شده و مشتمل است بر بسیاری از معانی دقیقه و خیالات لطیفه، مطلعش این است:

Ва ин рубоиро дар таҳнияти қудуми баъзе ояндагон аз сафари ҳиҷоз дар рқъаҳ эй навишта буд :

و این رباعی را در تهنیت قدوم بعضی آیندگان از سفر حجاز در رقعه ای نوشته بود:

Ва ин рубоиро дар рқъаҳ эй дигар :

و این رباعی را در رقعه ای دیگر:

Ва ин рубои дигарро ба таҷдид дар рқъаҳ эй дигар :

و این رباعی دیگر را به تجدید در رقعه ای دیگر: