Фаррухӣ - раҳмаи аллоҳи таъолӣ - вай низ дар айёми давлати ямини аддавла буд ва аз Фўозли анъомоти ваии молии хатир ба даст овараду азимати тамошоӣ Самарқанд кард .

فرخی - رحمه الله تعالی - وی نیز در ایام دولت یمین الدوله بود و از فواضل انعامات وی مالی خطیر به دست آورد و عزیمت تماشای سمرقند کرد.

Чун наздики он хитта расед қитоъи тариқ ҳарчӣ дошт ббрднд , ба Самарқанд даромад ва худро зоҳир накард рӯзӣ чанд онҷо буд , ин қитъаро бигуфту бозгашт :

چون نزدیک آن خطه رسید قطاع طریق هرچه داشت ببردند، به سمرقند درآمد و خود را ظاهر نکرد روزی چند آنجا بود، این قطعه را بگفت و بازگشت:

Ҳамаи Наими Самарқанди сар ба сар дидам

همه نعیم سمرقند سر به سر دیدم

Назора кардам дар боғу роғу водӣу дашт

نظاره کردم در باغ و راغ و وادی و دشت

Чу буд кӣсау ҷайби ман аз дирами холӣ

چو بود کیسه و جیب من از درم خالی

Дилами зи саҳни амли фарш хуррамӣ бинвишт

دلم ز صحن امل فرش خرمی بنوشت

Басии зи аҳли ҳунари борҳо ба ҳар шаҳрӣ

بسی ز اهل هنر بارها به هر شهری

Шунида будам кавсар якеаст ҷинати ҳашт

شنیده بودم کوثر یکیست جنت هشت

Ҳазор кавсар дидам ҳазор ҷинат беш

هزار کوثر دیدم هزار جنت بیش

Вале чаҳ суд чу лаби ташна боз хоҳам гашт

ولی چه سود چو لب تشنه باز خواهم گشت

Чу дида неъмат бинад , ба каф дирам набӯд

چو دیده نعمت بیند، به کف درم نبود

Сари бурӣда буд дар миёни заррини ташт

سر بریده بود در میان زرین طشت