Школии хурӯсиро дар хоб саҳар бигирифт , фарёди бардошт ки ман мӯниси бидоронму муаззини шаби зиндаи дорон аз куштан ман бипарҳезу хӯни маро ба теғи таъаддии марез ,
شکالی خروسی را در خواب سحر بگرفت، فریاد برداشت که من مونس بیدارانم و مؤذن شبزندهداران، از کشتن من بپرهیز و خون مرا به تیغ تعدی مریز،
Чаро бемӯҷибӣ хӯнам бирезӣ
چرا بیموجبی خونم بریزی
Ки хоҳӣ бегунаҳ бо ман ситезӣ
که خواهی بیگنه با من ستیزی
Школ гуфт : ман дар куштани ту чунон як ҷиҳат нестам ки ба ҳеҷ ваҷҳ аз он бози ноистм , хотири худро аз ихтиёр бипардохтам ва туро дар ин сӯрати мухайяри сохтам , агар хоҳӣ ба як зарбати панҷаи ҷони туро бустонам ва агар хоҳии луқмаи луқмаи туро туъмаи худ гардонам !
شکال گفت: من در کشتن تو چنان یکجهت نیستم که به هیچوجه از آن باز نایستم، خاطر خود را از اختیار بپرداختم و تو را در این صورت مخیّر ساختم، اگر خواهی به یک ضربت پنجه جان تو را بستانم و اگر خواهی لقمهلقمه تو را طعمه خود گردانم!
Ҷуз ба тадбири хирад аз сари худ дафъ макун
جز به تدبیر خرد از سر خود دفع مکن
Бо ту шарир агар шӯр ва шарӣ гирад пеш
با تو شریر اگر شور و شری گیرد پیش
Ба тазаррӯъи мспри роҳи халосӣ ки ба он
به تضرع مسپر راه خلاصی که به آن
Аз бадашгар гузароне бтрӣ гирад пеш
از بدش گر گذرانی بتری گیرد پیش