Рӯбоҳӣ ба чанги кафторӣ гирифтор шуд , дандони тамаъ дар вай муҳкам кард . Рӯбоҳ фарёд баровард ки эй шери бешаи зўрмндӣ вае паланги қуллаи сарбаландӣ ! бар аҷзу шикастагии ман бибахшоӣу школи ин ашколро аз пои ҷаҳони паймоӣ ман бигушоӣ ! ман муштии пашму устихонам , аз хӯрдан ман чаҳ хезад ва дар озурдан ман ки овезад ?

روباهی به‌چنگ کفتاری گرفتار شد؛ دندان طمع در وی محکم کرد. روباه فریاد برآورد که «ای شیر بیشه زورمندی و ای پلنگ قله سربلندی! بر عجز و شکستگی من ببخشای و شکال این اشکال را از پای جهان‌پیمای من بگشای! من مشتی پشم و استخوانم، از خوردن من چه خیزد و در آزردن من که آویزد؟»

Ҳар чанд аз ин мақула сухан ронад дар вай нагирифт , гуфт : ёди ори ҳақӣ ки маро бо туаст , аз ман орзӯӣ мубошират кардӣ , орзӯии туро баровардам , чанд бори мутаъоқиб бо ту мубошират кардам .

هر چند از این مقوله سخن راند در وی نگرفت؛ گفت: «یاد آر حقی که مرا با توست، از من آرزوی مباشرت کردی، آرزوی تو را برآوردم، چند بار متعاقب با تو مباشرت کردم»

Кафтор чун ин гуфтори шанеъи шунӯди оташи ғайрат дар вай Биҷӯшед , даҳон бикшод ки ин чаҳ сухан беҳудааст ва ин воқеа кӣ ва куҷо бӯдааст ? аз ваии даҳони кушодани ҳамон буд ва аз рӯбоҳи рӯ дар гурез ниҳодан ҳамон !

کفتار چون این گفتار شنیع شنود آتش غیرت در وی بجوشید؛ دهان بگشاد که «این چه سخن بیهوده است و این واقعه کی و کجا بوده است؟» از وی دهان‌گشادن همان بود و از روباه رو در گریز نهادن همان!