Дар кунҷ ғам нишастам хурсанд бо хаёлат

در کنج غم نشستم خرسند با خیالت

Хўшўқти он ки бинад ҳар соъатии ҷамолат

خوشوقت آن که بیند هر ساعتی جمالت

Ин бас ки сӯзем ҷон ҳар дам ба доғи ҳиҷрон

این بس که سوزیم جان هر دم به داغ هجران

Ман кистам ки бошам шоистаи висолат

من کیستم که باشم شایسته وصالت

Теғам ба фарқ ронадӣ вази фурқатами рҳондӣ

تیغم به فرق راندی وز فرقتم رهاندی

Ҷони боди дастмуздати тани боди поймолат

جان باد دستمزدت تن باد پایمالت

Давр аз лаби ту мардуми лаби ташнаи ҷони супурдам

دور از لب تو مردم لب تشنه جان سپردم

Ҳаргиз нахурда обӣ аз чашмаи зулолат

هرگز نخورده آبی از چشمه زلالت

Бӯдан ба кунҷи фурқат бо сад малолу ҳасрат

بودن به کنج فرقت با صد ملال و حسرت

Ба зонка бо ту бошам вази ман буд малолат

به زانکه با تو باشم وز من بود ملالت

Теғӣ бигир ва ҳар дам захмӣ бизан ки кардам

تیغی بگیر و هر دم زخمی بزن که کردم

Ҳам ҷони худ фидояти ҳам хӯни худ ҳалолат

هم جان خود فدایت هم خون خود حلالت

Ҷомӣ хамӯш кам шӯ аз гуфту гӯ чу шуд нав

جامی خموش کم شو از گفت و گو چو شد نو

Завқи ғазали сарое аз шавқи он ғизолат

ذوق غزل سرایی از شوق آن غزالت