Туе ки дарду ғамати ёри ногузир ман аст

تویی که درد و غمت یار ناگزیر من است

Ҷафо ва ҳар чаҳ расад аз ту дилпазир ман аст

جفا و هر چه رسد از تو دلپذیر من است

зи хӯни дил чаҳ нивисам ба лавҳи чеҳраи хеш

ز خون دل چه نویسم به لوح چهره خویش

Чу нест бар ту ниҳони ончӣ дар замир ман аст

چو نیست بر تو نهان آنچه در ضمیر من است

Кашам ба пеши тўҷон лек чун ту шоҳӣ ро

کشم به پیش توجان لیک چون تو شاهی را

Чаҳ илтифоти бад-ӣни тӯҳфаи ҳақир ман аст

چه التفات بدین تحفه حقیر من است

Ҳамин саодати ман бас ки чун марои бинӣ

همین سعادت من بس که چون مرا بینی

Ба хотират гузарад кини гадои асир ман аст

به خاطرت گذرد کین گدا اسیر من است

Чу авди бас ки хӯрам гӯшмоли ғами ҳамаи шаб

چو عود بس که خورم گوشمال غم همه شب

Сурӯди базми фалаки нолау нафир ман аст

سرود بزم فلک ناله و نفیر من است

Ба хору хас ки дар он кӯии шаби нуҳуми паҳлу

به خار و خس که در آن کوی شب نهم پهلو

Чунон хушам ки магари бистари ҳарир ман аст

چنان خوشم که مگر بستر حریر من است

Агар з пой фитодам чу ҷомӣ аз ғами ишқ

اگر ز پای فتادم چو جامی از غم عشق

Чаҳ бок чун карами дӯсти дастгир ман аст

چه باک چون کرم دوست دستگیر من است