зи дили забонаи оташ ки дар даҳон ман аст

ز دل زبانه آتش که در دهان من است

Ба шарҳи доғи дили оташини забон ман аст

به شرح داغ دل آتشین زبان من است

Ба сони арраи бунаи теғи хеш бар фарқам

به سان اره بنه تیغ خویش بر فرقم

Ба ҷурми онкӣ ба сад рахнаи зи устихон ман аст

به جرم آنکه به صد رخنه ز استخوان من است

Кунӣ ба доғи нишони сегон худ венаи доғ

کنی به داغ نشان سگان خود وین داغ

Ки сӯзӣ аз ғам бе доғем нишон ман аст

که سوزی از غم بی داغیم نشان من است

Ту дар миён нау ҷон дар миёни маро бо ту

تو در میان نه و جان در میان مرا با تو

Бибин чаҳ фарқи миёни туу миён ман аст

ببین چه فرق میان تو و میان من است

Ба дидаи ғайри туро роҳ кӣ тавонам дод

به دیده غیر تو را راه کی توانم داد

Хаёли ту чу шабу рӯзи дидаи бон ман аст

خیال تو چو شب و روز دیده بان من است

зи бори дил чу камонам ба ҷуз рақиб мабод

ز بار دل چو کمانم به جز رقیب مباد

Нишони тири дуое ки аз камон ман аст

نشان تیر دعایی که از کمان من است

Чаҳ шуд ки хати туро ҷон хештан хонам

چه شد که خط تو را جان خویشتن خوانم

Чаро расидаи чунин бар лаб аз ту ҷон ман аст

چرا رسیده چنین بر لب از تو جان من است

Далери номи ту то бар забон тавонам ронад

دلیر نام تو تا بر زبان توانم راند

Хушам ки гӯши рақибони кар аз фиғон ман аст

خوشم که گوش رقیبان کر از فغان من است

Хамидаи қомати ҷомӣ чу тавқ дидӣ ва гуфт

خمیده قامت جامی چو طوق دیدی و گفت

Чаҳ ор каз ту на бар гардани сегон ман аст

چه عار کز تو نه بر گردن سگان من است