Чун соя ба хоки афканди он сарв на бар ман

چون سایه به خاک افکند آن سرو نه بر من

Гар қадари марои пасттар аз хок надонист

گر قدر مرا پست تر از خاک ندانست

Зон кас ки маро дӯхт гиребон чаҳ кушояд

زان کس که مرا دوخت گریبان چه گشاید

Чун духтан ин ҷигар чок надонист

چون دوختن این جگر چاک ندانست

Он сарв ки покаст чу гули домани ҳасанаш

آن سرو که پاک است چو گل دامن حسنش

Афсӯс ки қадари назар пок надонист

افسوس که قدر نظر پاک ندانست

Ҳар дарду ғамии комди азин чархи ҷафои кеш

هر درد و غمی کآمد ازین چرخ جفا کیش

Манзил ба ҷузи ин сина ғамнок надонист

منزل به جز این سینه غمناک ندانست

Ҷомии гуҳи хунрезии он шӯхи дуое

جامی گه خونریزی آن شوخ دعایی

Ҷузи слмки аллоҳ ва абқок надонист

جز سلمک الله و ابقاک ندانست