Маро бар ҳар замин аз дидаи ашки лола гаван ояд

مرا بر هر زمین از دیده اشک لاله گون آید

Дамади онҷои гули ҳасрати вази он гули буи хӯн ояд

دمد آنجا گل حسرت وز آن گل بوی خون آید

Шабӣ хоҳам ба хоб ояд марои он моҳрӯи лекин

شبی خواهم به خواب آید مرا آن ماهرو لیکن

Касеро каз чунон рӯ давр монад хоб чун ояд

کسی را کز چنان رو دور ماند خواب چون آید

Худоро эй фусунгари дарди сар кам даҳ ки ҳиҷр ӯ

خدا را ای فسونگر درد سر کم ده که هجر او

На зонсони баради хобами кон ба тъўиз ва фусун ояд

نه زانسان برد خوابم کان به تعویذ و فسون آید

Агар гардун ба ҳам синҷиди ғами маҷнӯну дарди ман

اگر گردون به هم سنجد غم مجنون و درد من

На мардумгар на дардам аз ғами маҷнӯн фузун ояд

نه مردم گر نه دردم از غم مجنون فزون آید

Навой сози ъушрати базми хусравро буд лоиқ

نوای ساز عشرت بزم خسرو را بود لایق

Садои нолаи баси Фарҳодро каз бесутун ояд

صدای ناله بس فرهاد را کز بیستون آید

Хиромон мерасад ваз шавқ хоҳам сина бишкофам

خرامان می رسد وز شوق خواهم سینه بشکافم

Ки бо он қомати раъно ба ҷону дил дарун ояд

که با آن قامت رعنا به جان و دل درون آید

Маранҷ ар ҷомӣ аз хок дарат овораге ҷӯяд

مرنج ار جامی از خاک درت آوارگی جوید

Ки бахти хўобнок ӯро бад-ӣнҳо раҳнамӯн ояд

که بخت خوابناک او را بدینها رهنمون آید