Чу дар шбгўни либоси он ма ба гашти шаб бурун ояд

چو در شبگون لباس آن مه به گشت شب برون آید

Дилам зон шакли айёрона дар қайд ҷунун ояд

دلم زان شکل عیارانه در قید جنون آید

зи баси хӯни ҳарифони рехти он тарки ҷФопишаҳ

ز بس خون حریفان ریخت آن ترک جفاپیشه

Ғуборӣ каз сари он кӯии хезади буи хӯн ояд

غباری کز سر آن کوی خیزد بوی خون آید

Марез эй дидаи хӯн дил мабод он чанд пайконаш

مریز ای دیده خون دل مباد آن چند پیکانش

Ки шуд об аз туфу тоби дарун бо он бурун ояд

که شد آب از تف و تاب درون با آن برون آید

Чунон кӯҳӣ ки бар дил дошт Фарҳод аз ғами ширин

چنان کوهی که بر دل داشت فرهاد از غم شیرین

Садои нола то акнӯн сазад каз бесутун ояд

صدای ناله تا اکنون سزد کز بیستون آید

Шудам чун лолаи рангини ҷомае шохи гули нозук

شدم چون لاله رنگین جامه ای شاخ گل نازک

зи бас каз дида бе рӯй ту ашками лола гаван ояд

ز بس کز دیده بی روی تو اشکم لاله گون آید

Ҷафое гар расад аз ту ман ва аз ту гилаи ҳошо

جفایی گر رسد از تو من و از تو گله حاشا

Ту худ Лутфии зи сар то пои инҳо аз ту чун ояд

تو خود لطفی ز سر تا پای اینها از تو چون آید

Худоро чун ба базм айш биншинӣ бигӯ як раҳ

خدا را چون به بزم عیش بنشینی بگو یک ره

Туфайли дигарон бечораи ҷомии ҳам дарун ояд

طفیل دیگران بیچاره جامی هم درون آید