Гар аз пероҳанати бӯе ба тараф гулистон ояд

گر از پیراهنت بویی به طرف گلستان آید

Занад гули ҷома бар худ чоку булбул дар фиғон ояд

زند گل جامه بر خود چاک و بلبل در فغان آید

Бар он андоми нозук чун писандами бори пероҳан

بر آن اندام نازک چون پسندم بار پیراهن

Ки бар ваии сояи гулбарг ҳам донам гарон ояд

که بر وی سایه گلبرگ هم دانم گران آید

Ба ҳалқи ташнаи оби зиндагии доне чаҳ хуш бошад

به حلق تشنه آب زندگی دانی چه خوش باشد

Марои теғи ҷафоят бар гулӯи хуштар азон ояд

مرا تیغ جفایت بر گلو خوشتر ازان آید

Чу не ҳар устихонам шуд зи пайкони ту равзанҳо

چو نی هر استخوانم شد ز پیکان تو روزنها

Кунунгар дами занами сад нола аз ҳар устихон ояд

کنون گر دم زنم صد ناله از هر استخوان آید

Макун хуршеди ман аз теғи бими хоксори худ

مکن خورشید من از تیغ بیم خاکسار خود

Ки бартобад замингар сад бало аз осмон ояд

که برتابد زمین گر صد بلا از آسمان آید

Даҳонати ғунчаи оризи гули ?бирти насрини хатати сабза

دهانت غنچه عارض گل برت نسرین خطت سبزه

Мабодои кини баҳори ҳасанро рӯзӣ хазон ояд

مبادا کین بهار حسن را روزی خزان آید

Ҳамин баси давлати ҷомӣ ки хок остонат шуд

همین بس دولت جامی که خاک آستانت شد

Гар он иззат намеёбад ки дар силк сегон ояд

گر آن عزت نمی یابد که در سلک سگان آید