На пайкӣ ки аз мо паёмаши барад

نه پیکی که از ما پیامش برد

На бодӣ ки рӯзии саломаши барад

نه بادی که روزی سلامش برد

Марои тоқат дидан ӯ куҷост

مرا طاقت دیدن او کجاست

Ки бе худ шавам ҳар ки номаши барад

که بی خود شوم هر که نامش برد

Чу он ма кунад ҷилва аз тарафи бом

چو آن مه کند جلوه از طرف بام

Фалаки рашк бар тарафи бомаши барад

فلک رشک بر طرف بامش برد

Марои сӯии сарви сеӣ чун сабо

مرا سوی سرو سهی چون صبا

Ҳавои қади хуши хиромаши барад

هوای قد خوش خرامش برد

Буд серумаи дидаи он хоки роҳ

بود سرمه دیده آن خاک راه

Ки мардум ба сад иҳтимомаши барад

که مردم به صد اهتمامش برد

Чаҳ некӯаст бӯдани гирифтор ӯ

چه نیکوست بودن گرفتار او

Хуши он мурғи кӯи раҳ ба домаши барад

خوش آن مرغ کو ره به دامش برد

Ба майхонаи ҷомӣ ба худ чун равад

به میخانه جامی به خود چون رود

Магари ҳиммати шайхи ҷомаши барад

مگر همت شیخ جامش برد