Идаст ва чун гул ҳар касе хандон ба рӯй ёри худ

عید است و چون گل هر کسی خندان به روی یار خود

Моу дилӣ чун ғунчаи хӯн бе сарви гули рухсори худ

ما و دلی چون غنچه خون بی سَرو گل رخسار خود

Халқӣ шуда дар ҷусту ҷӯ ҳар сӯ ки моҳи иди кӯ

خلقی شده در جست و جو هر سو که ماه عید کو

Иди ман он кони моҳрӯи бнмоидми дидори худ

عید من آن کان ماهرو بنمایدم دیدار خود

То чанд хӯн дил хӯрам кӯи соқии ҷони пурварам

تا چند خون دل خورم کو ساقی جان پرورم

То з оташ меоварам обӣ ба рӯй кори худ

تا ز آتش می آورم آبی به روی کار خود

Ҳар кас ба кунҷи хилватӣ бо мутрибӣ дар ъшртӣ

هر کس به کنج خلوتی با مطربی در عشرتی

Ушшоқро ҳам ҳолатӣ бо нолаҳои зори худ

عشاق را هم حالتی با ناله های زار خود

Бе рӯй он сарв равон зад ҳар гулии оташ ба ҷон

بی روی آن سرو روان زد هر گلی آتش به جان

Кошами надодии боғбони раҳи ҷониби гулзори худ

کاشم ندادی باغبان ره جانب گلزار خود

Чун гули дронми перҳан ёрб куҷо рафт онкии ман

چون گل درانم پیرهن یارب کجا رفت آنکه من

Будӣ ба гулгашти чамани домани кашон бо ёри худ

بودی به گلگشت چمن دامن کشان با یار خود

Ҷомӣ надорад муҳаррамӣ каз ғами бросоиди дамӣ

جامی ندارد محرمی کز غم برآساید دمی

Ҳар лаҳза мегуяд ғамии ҳам бо дили аФгори худ

هر لحظه می گوید غمی هم با دل افگار خود