Рӯза чун май дорӣ эй ширини писар

روزه چون می داری ای شیرین پسر

Каз ду лаби байнами даҳонати пуршукр

کز دو لب بینم دهانت پرشکر

Моҳи рӯзагар хурии шукр чаҳ бок

ماه روزه گر خوری شکر چه باک

Нест рӯзаи моҳи ман бар моҳу хур

نیست روزه ماه من بر ماه و خور

Мардумон дар рӯзау ушшоқ ро

مردمان در روزه و عشاق را

Ҳар дам аз дидори ту ид дигар

هر دم از دیدار تو عید دگر

Рӯзаи дорони байни ҳамаи муштоқи ид

روزه داران بین همه مشتاق عید

Ман ба васлат аз ҳамаи муштоқ тар

من به وصلت از همه مشتاق تر

То даҳони бастам ба рӯза аз худоӣ

تا دهان بستم به روزه از خدای

Хоҳам он ҳалвои лаби шому саҳар

خواهم آن حلوای لب شام و سحر

Рӯзаи доронро наомад моҳи ид

روزه داران را نیامد ماه عید

Бо вуҷӯди абрувонат дар назар

با وجود ابروانت در نظر

Ҳар намози шоми ҷомӣ бе лабат

هر نماز شام جامی بی لبت

Май кушояди рӯза аз хӯни ҷигар

می گشاید روزه از خون جگر