Ллаҳи алҳмд ки баъд аз сафари давру дароз

لله الحمد که بعد از سفر دور و دراز

намекунам бор дигар дида ба дидори ту боз

می کنم بار دگر دیده به دیدار تو باز

Мижа бар ҳам назанам пеши ту оре на хуш аст

مژه بر هم نزنم پیش تو آری نه خوش است

Ки туро чеҳра буд бозу марои дидаи фароз

که تو را چهره بود باز و مرا دیده فراز

То шуд аз ишқи ту сарриштаи корами равшан

تا شد از عشق تو سررشته کارم روشن

Ҳамчуи шамъам ҳунарӣ нест ба ҷузи сӯзу гудоз

همچو شمعم هنری نیست به جز سوز و گداز

Бо вуҷӯди хами абрӯӣ туам ме хонд

با وجود خم ابروی توام می خواند

Зоҳид бехабар аз ишқ ба миҳроби намоз

زاهد بی خبر از عشق به محراب نماز

Лек дар шарҳ вафо нест намозӣ ба азин

لیک در شرح وفا نیست نمازی به ازین

Ки нуҳум рӯй адаби пеши ту бар хоки ниёз

که نهم روی ادب پیش تو بر خاک نیاز

Пай ба тавҳиди барад аз алифи қомати ту

پی به توحید برد از الف قامت تو

Ҳар ки идрок ҳақиқат кунад аз ҳарфи муҷоз

هر که ادراک حقیقت کند از حرف مجاز

Ҷомӣ аз шавқи мақоми ту навое ки занад

جامی از شوق مقام تو نوایی که زند

Баҳри ушшоқи раҳеи рост буд сӯии ҳиҷоз

بهر عشاق رهی راست بود سوی حجاز