То кӣ кашам ба савмиъаи ҳурмони зи бахти хеш

تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویش

Хуррам касе ки барад ба майхонаи рахти хеш

خرم کسی که برد به میخانه رخت خویش

Бар фарқи гирди дард ба хок дарат хушем

بر فرق گرد درد به خاک درت خوشیم

Ҷамшеду тоҷ ӯу сулаймону тахти хеш

جمشید و تاج او و سلیمان و تخت خویش

Гул нест он зи шохи дурахшон ки оташии сет

گل نیست آن ز شاخ درخشان که آتشی ست

Каши боғбони зи рашк ту зад дар дарахти хеш

کش باغبان ز رشک تو زد در درخت خویش

Дорем бори шишау хубон ба ҷанги мо

داریم بار شیشه و خوبان به جنگ ما

Дар баргирифтаи санги зи дилҳои сахти хеш

در برگرفته سنگ ز دلهای سخت خویش

Ташрифи хирқаи зоҳиди як лухтро диҳед

تشریف خرقه زاهد یک لخت را دهید

Расвои ишқу перҳани лухти лухти хеш

رسوای عشق و پیرهن لخت لخت خویش

Бинмоӣ лаб ки соҳиби тасбеҳу тилсон

بنمای لب که صاحب تسبیح و طیلسان

Дар ваҷҳи нақлу бода наад рахту пухти хеш

در وجه نقل و باده نهد رخت و پخت خویش

Ҷомӣ ба шаҳр ишқ машав раҳнамӯни мо

جامی به شهر عشق مشو رهنمون ما

Мо озмудаем дарин шаҳри бахти хеш

ما آزموده ایم درین شهر بخت خویش