Мадори оинаро дар сафои баробари хеш

مدار آینه را در صفا برابر خویش

Ба дасти шонаи мадаи турраи мънбри хеш

به دست شانه مده طره معنبر خویش

Набардаам ба май лаъли даст бе лаби ту

نبرده ام به می لعل دست بی لب تو

Ки пар накардаам аз хӯни дидаи соғари хеш

که پر نکرده ام از خون دیده ساغر خویش

Рақиб гуфт туро бдгҳр шинохта ам

رقیب گفت تو را بدگهر شناخته ام

Намӯд оқибати он ношинохти гавҳари хеш

نمود عاقبت آن ناشناخت گوهر خویش

Ба чори болаши иззат чу ҷой нест маро

به چار بالش عزت چو جای نیست مرا

Бар остони мазаллат ниҳодаам сари хеш

بر آستان مذلت نهاده ام سر خویش

Гар он парӣ гузарад фии алмисл ба равзаи қудс

گر آن پری گذرد فی المثل به روضه قدس

Фиришта фарш кунад зери пой ӯ пари хеш

فرشته فرش کند زیر پای او پر خویش

Чу ҳаст пояи воъиз чу ҳиммат ӯ паст

چو هست پایه واعظ چو همت او پست

Азон чаҳ суд ки созад баланди минбари хеш

ازان چه سود که سازد بلند منبر خویش

Ҳуҷуми ишқи ту девонаи сохт ҷомӣ ро

هجوم عشق تو دیوانه ساخت جامی را

Шикасти калак ва бар оташи ниҳоди дафтари хеш

شکست کلک و بر آتش نهاد دفتر خویش