Он моҳрӯ ки чашм манасту чароғи дил

آن ماهرو که چشم من است و چراغ دل

Дардо ки сӯхтами зи фироқаш ба доғи дил

دردا که سوختم ز فراقش به داغ دل

Хотир ба фикри ғайри мҷуи лиззати ғамаш

خاطر به فکر غیر مجو لذت غمش

Ъушрати куҷои тавон чу набошад фироқи дил

عشرت کجا توان چو نباشد فراغ دل

Гуми гашт бо нишонеи доғаши дил аз барам

گم گشت با نشانی داغش دل از برم

Овардаам ба зулфи вай акнӯн суроғи дил

آورده ام به زلف وی اکنون سراغ دل

То бастаам хаёли хату оризаши маро

تا بسته ام خیال خط و عارضش مرا

Райҳону лола май дамад аз боғу роғи дил

ریحان و لاله می دمد از باغ و راغ دل

Ҳар ғунчаи кон ба синаи зи пайкон ӯ дамид

هر غنچه کان به سینه ز پیکان او دمید

Моро шкФти сад гули роҳати зи боғи дил

ما را شکفت صد گل راحت ز باغ دل

Умрии сет бар гузор насим аноятем

عمری ست بر گذار نسیم عنایتیم

Бошад ки буии васли вазад бар димоғи дил

باشد که بوی وصل وزد بر دماغ دل

Ҷомӣ бидон умед ки ояд хаёли дӯст

جامی بدان امید که آید خیال دوست

Ҳар шаб ба кунҷ сина фурӯзад чароғи дил

هر شب به کنج سینه فروزد چراغ دل