Хуши онкии ту шаб хоб кунӣ ман биншинам

خوش آنکه تو شب خواب کنی من بنشینم

То рӯзи чароғии бунаам рӯй ту байнам

تا روز چراغی بنهم روی تو بینم

Бошад ба камони хонаи абрӯии туами чашм

باشد به کمان خانه ابروی توام چشم

Чашмони ту нокардаи з ҳар гӯшаи камӣнам

چشمان تو ناکرده ز هر گوشه کمینم

Гоҳе ба тасаввури зи лабат бӯса рибоем

گاهی به تصور ز لبت بوسه ربایم

Гоҳе ба тахайюли зи хатати ғолияи чинам

گاهی به تخیل ز خطت غالیه چینم

Пўиидни роҳи ту ба сар гар диҳадам даст

پوییدن راه تو به سر گر دهدم دست

Аз шодии он пой наёяд ба заминам

از شادی آن پای نیاید به زمینم

Бо боди сабои баъд суҷудат накунам рӯй

با باد صبا بعد سجودت نکنم روی

Тарсам ки баради хок даратро зи ҷабинам

ترسم که برد خاک درت را ز جبینم

Хоҳам ман дилдодаи худ аз меҳри ту ҷон дод

خواهم من دلداده خود از مهر تو جان داد

Ҳар дам чаҳ кашии ханҷар бе дод ба кинам

هر دم چه کشی خنجر بی داد به کینم

Ҷомӣ махӯр андӯҳ ки ҷузи меҳр батон нест

جامی مخور اندوه که جز مهر بتان نیست

Дайни ту ки ман аз ду ҷаҳони шоди бад-ӣнам

دین تو که من از دو جهان شاد بدینم