Шаб то ба саҳари гирди сари кӯии ту пўим

شب تا به سحر گرد سر کوی تو پویم

Бо он дару девори ғаму дард ту гӯям

با آن در و دیوار غم و درد تو گویم

Поем ба раҳати суд ва кунун дар паии онам

پایم به رهت سود و کنون در پی آنم

Каз дида кунам пойу зи сари роҳи ту пўим

کز دیده کنم پای و ز سر راه تو پویم

Чун лола агар хок шавам бе гули рӯят

چون لاله اگر خاک شوم بی گل رویت

Бо доғи ту бор дигар аз хок биравем

با داغ تو بار دگر از خاک برویم

То боди чамани накҳатӣ аз перҳанат ёфт

تا باد چمن نکهتی از پیرهنت یافت

Буи ту диҳад ҳар гулу насрин ки ббўим

بوی تو دهد هر گل و نسرین که ببویم

Ҳайфаст ба хӯни дилами олӯдаи хадангат

حیف است به خون دلم آلوده خدنگت

Бар чашм тар андоз каш аз гиря башуем

بر چشم تر انداز کش از گریه بشویم

То рӯй ту дидам манаму ашки дамодам

تا روی تو دیدم منم و اشک دمادم

Бингар ки чҳо мерасад аз дида ба рӯем

بنگر که چها می رسد از دیده به رویم

Дрддл ҷомӣ шавад афзӯни зи мудово

درددل جامی شود افزون ز مداوا

Ин дард киро гӯяму дармони з ки ҷӯям

این درد که را گویم و درمان ز که جویم