Чунин коФтодаҳи давр аз ҷони хешам

چنین کافتاده دور از جان خویشم

Чигуна зиндаам ҳайрони хешам

چگونه زنده ام حیران خویشم

Ба васламгар надории зиндаи ин бас

به وصلم گر نداری زنده این بس

Ки бинии куштаи ҳиҷрони хешам

که بینی کشته هجران خویشم

Надорад тоби марҳами синаи риш

ندارد تاب مرهم سینه ریش

Карам кун захмӣ аз пайкони хешам

کرم کن زخمی از پیکان خویشم

Рабӯдии дили зи ман ҷону хирад низ

ربودی دل ز من جان و خرد نیز

Вази ин пас дар ғами имони хешам

وز این پس در غم ایمان خویشم

зи сайлоб мижа шуд хонаам паст

ز سیلاب مژه شد خانه ام پست

Хароби дидаи гирёни хешам

خراب دیده گریان خویشم

Сагам хону устихонии даҳ кӣми ман

سگم خوان و استخوانی ده کیم من

Ки хуонеи миҳмон бар хон хешам

که خوانی میهمان بر خوان خویشم

Бар он дар нола кардам гуфт ҷомӣ

بر آن در ناله کردم گفت جامی

Мадаи дардисар аз афғони хешам

مده دردسر از افغان خویشم