Аз чашми хўобноки ту бехоб монда ем

از چشم خوابناک تو بی خواب مانده ایم

Вази ҷаъди тобдори ту битоб монда ем

وز جعد تابدار تو بیتاب مانده ایم

То дидаем гӯшаи миҳроби абрӯят

تا دیده ایم گوشه محراب ابرویت

Чун обидон ба гӯшаи миҳроб монда ем

چون عابدان به گوشه محراب مانده ایم

Ҳар ҷо кашидаем зи дили оҳи оташин

هر جا کشیده ایم ز دل آه آتشین

Сад доғ азон ба синаи аҳбоб монда ем

صد داغ ازان به سینه احباب مانده ایم

Бар чун диҳад ниҳоли умеди ин чунин ки мо

بر چون دهد نهال امید این چنین که ما

Аз ҷӯйбори лутфи ту беоб монда ем

از جویبار لطف تو بی آب مانده ایم

Гар чашми мо зи гиря чу дарё шавад равост

گر چشم ما ز گریه چو دریا شود رواست

Зинсон ки давр азон дар ноёб монда ем

زینسان که دور ازان در نایاب مانده ایم

Паҳлу ки мондаем дар он кӯ ба хору хас

پهلو که مانده ایم در آن کو به خار و خس

Гӯйӣ ба чорболши санҷоб монда ем

گویی به چاربالش سنجاب مانده ایم

Ҷомии ҳадиси хирқау саҷҷода то ба кӣ

جامی حدیث خرقه و سجاده تا به کی

Мо ҳар чаҳ буд раҳн май ноб монда ем

ما هر چه بود رهن می ناب مانده ایم